15 Ekim 2012 Pazartesi

Merhaba!

34 yaşındayım. Klinik Psikoloji alanında doktora yapıyorum. Yurtdışında yaşıyorum. 4 hafta 5 günlük hamileyim. 3 gün önce öğrendim. Şok içindeyim. Yarışmacı arkadaşlara başarılar dilerim!

I-ıh, olmadı bu. Sil baştan.

Merhaba sevgili anne ve anne adayları! (Şimdi de babaları baştan itekledik, oldu mu ya? Olmadı!)

Merhaba sevgili bebek bekleyenler, eli ayağı titreyerek internete danışmaya çalışanlar, ünlü düşünür google'a hamilelik, bebekler, çocuklar, tek boynuzlu atlar ve daha nice konularda aklına takılan tüm soruları sormak için saatlerce uykusuz kalanlar, öyle mi yapsam böyle mi yapsam, bir uzmana mı danışsam diye düşünüp duranlar, keşke benim gibi acemi anneler / babalar olsa da tanışıp kaynaşsak diyenler; Merhaba!

Ben Ögrenen Anne; 34 yaşındayım. 34 senelik hayatımın tamamını; başıma buyruk, aklıma koyduğumu yaparak, çantamı sırtıma atıp 54 ülke gezerek, son 8 senede 5 yabancı ülkede yaşayarak, okumayı, araştırmayı, yazmayı ve paylaşmayı sevdiğim için çeşitli sosyal ve asosyal medya ortamlarında yazılar yazarak, bu esnada da üç üniversite bitirip, Uzman Gelişim Psikoloğu, Uzman Klinik Psikolog ünvanlarına sahip olup, üzerine Klinik Psikoloji alanında doktoraya niyetlenip el atarak, bir de yabancı ülkenin birinin beyaz atlı prensine aşık olup, okyanusun ötesinde, çıplak ayaklarımız kumsalda dalgaları okşarken, masallardaki gibi evlenerek, çok severek, çok sevilerek, günümü gün ederek yaşayıp durmaktaydım. 5 ila 7 yaşlarım arasında oynadığım evcilik oyunları sırasında koltuktan koltuğa sürüklediğim maviş gözlü Ayşe'yi saymazsak; 34 yaşıma dek, net ve brüt olarak toplamda 4 bebeği - o da genellikle annelerinin hormonal patlamaları sonucu "ille de al, ille de öp, ille de sıkıştır" diye ısrar etmeleri üzerine, sosyal açıdan "ne acaip insan!" damgası yememek için - kucağıma aldığımdan, kendi bebeğimi yaklaşık 35 hafta 4 gün sonra kucağıma alacağımı öğrendiğim şu günlerde, haliyle değişik duygular içerisindeyim. Bebeği istedim mi? Evet! Planladım mı? Evet! Planladıktan sonra yaklaşık 3 ay kadar olmayınca üzüldüm mü? Evet! Asla olmayacağına inandım mı? Evet! Olunca şaşırdım mı? Evet! Heyecanlandım mı? Evet! Sevindim mi? Evet! Korktum mu? Evet!

Dolayısıyla; hayat böyle işte. Planlarsınız olmaz, umudunuzu kaybettiğiniz (ve de kendinizi "amaaağn olmuyosa olmuyo, ne güzel işte çocuksuz yaşam, korunmasız cinsel ilişki devrimi, heheyt" diye kandırdığınız) anda birden geliverir bebek.. Ve ne kadar hazır olduğunuzu sansanız da; birden hiçbir şey bilmediğinizi, hiç hazır olmadığınızı anlayıverirsiniz!

İşte o noktada; elimde tuttuğum hamilelik testinde ikinci pembe çizginin ilkin soluktan başlayıp gittikçe koyulaştığını izlerken, gözlerimi o minicik pembe çizgiden ayıramazken, kafamın içinde ışık hızıyla "acaba?" - "tanrım!" - "inanmıyorum!" - "napıcam şimdi?" - "anne oluyorum!" - "oley!" - "imdat!" - "yaşasın!" - "hiçbir şey bilmiyorum" - "korkma!" lar uçuşurken; bu blogu hazırlamaya, kendim anne olmayı öğrenirken, sizinle de hem öğrendiklerimi hem de yaşadıklarımı paylaşmaya karar verdim.

Evet, anne oluyorum! Anne oluyoruz, baba oluyoruz, öğrenen oluyoruz, paylaşan oluyoruz, beraber gülen, beraber merak eden, beraber şaşıran, beraber korkan, beraber panikleyen, beraber sevinen oluyoruz! O zaman hepinize merhaba; o zaman yepyeni bir başlangıca merhaba!

10 yorum:

  1. bir solukta okudum ve şunu fark ettim:
    bebek sahibi olmayı hayal ediyorun da buna cesaretim var mı?
    nokta...

    YanıtlaSil
  2. merhaba pespembe :) bence de en zoru o cesareti bulabilmek.

    YanıtlaSil
  3. darısı tüm isteyenlerin başına.hayırlı olsun.:)

    YanıtlaSil
  4. karıştıra karıştıra buraya kadar geldim. Okuduğum en sevimli başlangıç yazılarından:) Merhaba:)

    YanıtlaSil
  5. Ceren Hanım bloğunuzu iki gün önce keşfettim ve çoğu yazınızı bir solukta okudum.Sonunda dedim ki bu kadın aynı ben:) Aramızdaki tek fark siz her istediğinizi yapmışsınız bense sadece hayallerimde yaşatıyorum hala istediklerimi. Dünyayı gezmek istiyorum ben daha yapamadım baktım sizde var,kariyerime devam etmek istiyordum ben yapamadım baktım o da var,çocuk hakkındaki fikirlerimiz aynı...Aynı da aynı yani... öz kardeşimden daha çok benziyorsunuz bana:) Nasıl yaptınız bu kadar şeyi nasıl becerdiniz bana da anlatır mısınız gerçekten ama gerçekten bayıldım..yaşım 24 daha çok mu erken acaba desem kesinlikle değil..Ama olmayınca olmuyor arkadaş.Sen istersin paran olmaz, paran olur imkan olmaz.Zooorrr...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aaaaaaa çok sevindim :D Hoşgeldiniz, belki biraz gaz veririm yaparsınız, daha yaşınız çok az, hemen gaz vermeye başlıyorum :D

      Sil
    2. Gaz değil size sadece akıl danışmak niyetim. Benden daha bilgili, daha büyüksünüz.Bu tarz insanlarla konuşmak her zaman faydalı olur. Bana sadece birazcık cesaret lazım:) Mesela dünyayı gezmeye ,ülkeleri dolaşmaya nasıl karar verdiniz, nasıl basıp gittiniz bunları anlatmanız bile güzel olabilir:) Dıştan değil içten odaklı bir insan olduğum için gaz işi beni pek sarmaz:D

      Sil
    3. Valla sadece biraz planlı programlı ol, al sırt çantanı git, hiç öyle maddiyata falan dayanmıyor zaten bir süre sonra öğreniyorsun işin inceliklerini ;) Anne bloğu olmasa anlatayım ama bura pek yeri değil.. Bak mesela sırt çantalılar bağımsız gezginler grupları var sosyal medyada, ama özetle, sadece planı yap ve cesaret et git.. Yolda öğreniyorsun zaten bir çok şeyi.. Türkiye'de bir büyük şehirde yaşamaktan da daha pahalı asla değil bu iş. Yolun açık olsun :)

      Sil

Anonim yani isimsiz ya da rumuzsuz yorumlara, hakaret, belirli bir gruba karşı ayrımcılık ya da ırkçılık içeren yorumlara, en önemlisi de yanlış bilgi ya da yönlendirici (melisiniz, malısınız'lı) yanlışlar içeren yorumlara BU BLOGDA YER YOKTUR. Bu davranışları yapan kişiler, genel huzurumuz için engellenecektir. Teşekkürler!