19 Aralık 2012 Çarşamba

Engelli bir çocuğa sahip olma olasılığı

İkili test kan sonucunu aldığım andan beri hayatın kırılganlığını, mutluluğun bir anda elimden kayıp gidecek kadar narin oluşunu düşünüyorum.. Sanki 120 ile giden bir arabanın içinde hiç beklemediğin anda önüne çıkan bir duvara çarpmak gibi bir his bu. Bize verilen 220'de 1 riskti; yani yüzde 0.5 bile değil ve yüzde 99.5 sağlıklı bir bebeğe sahip olacaksın demek bu. Ama yüzde 0.5 risk benim başıma geldiğinde benim için yüzde yüz risk anlamına geliyor..

Annem ve babam doktor oldukları için, testi yenilememi önerdiler. Hiçbirşey değişmedi. Ense kalınlığı ve fiziksel yapı ultrasonda normal, kan değerleri iyice düşük geldi. Risk 50'de 1....! Bloglara ve forumlara bakıyorum 1000'de 1, 1700'de 1.. Üstelik benden yaşlı anne adayları, benden sağlıksız beslenen, benden az spor yapan, bazısı istemeden hamile kalan.... Rakamların arasında kayboluyorum.

Sonsuz iyimser eşim hep olumluya odaklanıp, düşen yüzümü yükseltmeye çalışsa da; haberi aldığım andan beri, gece yarıları uyanıp hüngür hüngür ağlamalarıma engel olamadım. Daha 13 haftalık, karnım bile çıkmadı, annelikten bi'haberim, mide bulantılarım olmasa hamile olduğuma dahi inanasım gelmiyor!? Bebeği ultrason ekranında görmek içimde kelebeklerin uçuşmasına neden olsa da, sanki ait olmadığım bir dünyanın yarı düş yarı gerçek görüntülerini film izler gibi izliyorum.. Psikolojik olarak anne olacağım fikrine daha yeni yeni alışmış, bundan keyif almaya başlamışken; bu denli ağır bir gerçekle yüzyüze gelmek.. Öyle zor ki.

Psikoloji okudum, üzerine gelişim psikolojisi ve klinik psikoloji yüksek lisansı yaptım. Doktoramı şu an anksiyete bozuklukları üzerine hazırlıyorum. Ama bir kalemde sil at hepsini, öyle korkuyorum ki!

Engelli bir bebeğe sahip olmak, onun zihinsel ve bedensel sağlık problemlerini bir ömür boyu kontrol altında tutmaya çalışmak, ona en yüksek düzeyde bir yaşam kalitesi sunabilmek, onu diğer çocukların ve toplumun acımasından, itelemesinden, "engellemesinden" uzak tutmaya, korumaya çalışmak.. Hep mücadele içinde olmak, asla vazgeçmemek.. "Süper Anne" olmak. Bunun yanında süper eş, süper evlat, süper doktora öğrencisi, süper psikolog, süper kadın, süper insan olmaya çalışmak. Ben bu kadar güçlü olabilir miyim? Bilmiyorum...... Çok korkuyorum......

Tüm bunları düşünüp uyuyamadığım bir gece, iki elimi karnımın üzerine koydum, henüz bir çıkıntı bile olmayan karnıma.. Orda biryerlerdesin biliyorum; belki uyuyorsun, belki de kıpır kıpırsın.. Ultrasonda huzur içindesin, esniyorsun, ellerini ayaklarını oynatıyorsun. Seni bu ana dek belki iki saat izledik doktorlarla, uzmanlarla.. Babanla.. Her sefer gülümsettin bizi, kelebekler uçtu içimizde. Hani engelli çocuk sahibi tüm annelerin hep anlattığı gibi, belki yaşamımızı güzelleştireceksin, hiç görmediklerimizi göstereceksin bize.. Seni nasıl söküp atabilirim ki içimden? Diğer çocuklara benzemediğin için... Sadece bu yüzden?!

Seni düşünüyorum, dünyaya gelmeyi kendi seçmemiş olan seni. Zor bir hayata, insanların bakışlarına, acımalarına, uzak durmalarına maruz kalacak olan seni. Yaşıtların okumaya başladığında belki kaşığı bile tutamayacak olan, yüzlerce saat eğitime gidecek olan seni. İnsanlar kendi yollarını çizerken, üniversiteye giderken, sevdikleri işlerde çalışırken, dünyayı dolaşırken (annenle babanın yaptığı gibi), bunların hiçbirini yapamayacak olan seni. Yapmaya çalıştıklarının önüne çıkacak engelleri, sosyal ve bürokratik sistemleri.. Seni nasıl bu dünyaya getirebilirim ki?!

Tüm bunları düşünüyorum, ağlıyorum, gülümsüyorum, ağlıyorum, susuyorum, içim bomboş kalıyor....

İleri düzey testleri yaptırmaya karar verdik eşimle. Bu testlerin riski, şu an senin engelli olma olasılığınla aynı. Testlerin sonucu birkaç haftada çıkacak. O zamana dek düşünecek ve engelli bir çocuğu dünyaya getirip getiremeyeceğimize karar verecek zamanımız olacak... Ama bu kararı almak öyle zor ki.......

13 yorum:

  1. Şuan gözyaşlarımla okudum gerçekden çok etkilendim çok zor bir karar Allah kolaylık versin size ve bir yol açsın

    YanıtlaSil
  2. Bu yorum yazar tarafından silindi.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. aynı sınavı ben de yaşadım... çok zor bilirim... söyleyebileceğim tek şey : kararın ne olursa olsun karar verdiğin andan itibaren geçmişi unut verdiğin karara sarıl... ben düşüncelerimi BBM de uzunca yazdım... ama bunlar benim düşünce ve duygularım...bunlardan etkilenmeni de istemem... eşin ve sen ne hissediyorsunuz önemli olan o... ama her şekilde sen "iyi bir anne"sin bunu unutma...

      Sil
    2. çok teşekkür ederim.. bu yorumun benim için çok önemli..

      Sil
  3. Bir önceki yazını da okudum, senin yazılarını bu denli huzursuz ve mutsuz görebiliyor olmak beni çok üzdü, bütün bu endişelerinde o kadar haklısın ki, sonuçları aldığın zaman, umarım günler sonra tıpkı o kalp atışlarını duyduğun o ilk günkü gibi size mutluluk getirsin, her zaman aklımdasın, dualarımdasın...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Pelin çok teşekkürler, umarım dileklerin (dileklerim) gerçek olur.. Çok zor bir dönemimde bu samimi sözlerin çok değerli..

      Sil
  4. kabaca olur mu bilmiyorum ama çok aşırı ve anlamlı olmayan bir kaygı görüyorum.yüzde 0,5. bu ülkede o kadar büyük yaşam riskleri altındayız ki.çocuklarımızın, bizim başımıza her an birşeyler gelme olasılığının, bu rakamın kat be kat üstünde olduğunu sanırım herkes tereddütsüz kabul eder. 3 çocuk babası biri olarak elbette ben de kaygılanıyorum. çünkü,bir düşünürün dediği gibi,"insana ait hiçbir şey bana yabancı değildir." ama bu kaygıları abartmamak gerektiğini siz sevgili psikologlardan öğreniyoruz.aksi halde yaşam çekilmez bir hal alıyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. öyle.. ama bazen insan kapıp koyveriyor.. ben de hep olumlu düşünmeye çalışıyorum. eşim de hep sizin gibi 0.5e odaklanalım diyor.. psikolog da olsa insan bazen işte...

      Sil
    2. belki üzdüm sizi. üzdümse özür dilerim. günlük yaşam içerisinde çocuklarımızla birlikte bizler de o kadar büyük riskler tehlikelerle içiçe yaşıyoruz ki..trafik, iç çatışma-terör olayları,cinayetler v.s..
      bütün olumsuzluklara inat yaşamı mutlu olumlu keyifli yaşamak en güzeli..
      umarım bebeğiniz tamamen sağlıklı olarak dünyaya gelir ve mutlu haberlerinizi alırız..

      Sil
    3. yok yazmanız destek olmanız çok değerli benim için ve çok haklısınız! amin!

      Sil
  5. bu gün hastaneye üçlü test sonucumu almaya gittim.hiç ummadığım bi sonuçtu karşılaştığım.bebeğimin sakat olma olasılığı varmış doktor bunu söylediğinden beri göz yaşlarım hiç durmuyor.halbuki iki gündür kıpırtılarını hissetmeye başlamıştım.ben burdayım diye sesleniyordu bana.çaresizlikle netten bu konuda bilgi edinmeye çalışıyordum yazınızı gördüm.ALLAH yardımcımız olsun

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sevgili Adsız Yorumcu, amniyosentez ya da benim yaptırdığım gibi direkt plasentadan örnek aldırarak kesin sonucu öğrenebilirsin. Kesin sonuç belli olmadan lütfen yelkenleri indirme, onlar minicik içimizde bize ihtiyaçları var! Umarım herşey iyi sonuçlanır.. Sevgiler!

      Sil

Anonim yani isimsiz ya da rumuzsuz yorumlara, hakaret, belirli bir gruba karşı ayrımcılık ya da ırkçılık içeren yorumlara, en önemlisi de yanlış bilgi ya da yönlendirici (melisiniz, malısınız'lı) yanlışlar içeren yorumlara BU BLOGDA YER YOKTUR. Bu davranışları yapan kişiler, genel huzurumuz için engellenecektir. Teşekkürler!