19 Şubat 2013 Salı

Hamilelikte düşmeler

Şimdi hiç bana öyle burnunuzun üstüne düşen gözlüklerinizin tepesinden dik dik bakıp "nçık nçık nçık" çekmeyin, sanki siz hiç mi unutmadınız hamile olduğunuzu? Hiç mi merdivenden koşarak inmediniz, kaçmakta olan otobüsün peşine takılmadınız, şöyle parmak uçlarınızda gerine gerine üst raflara hophop'lamadınız? Yaptınız elbet.. Her dakika hamile bilinciyle davranmaz ya insan! Siz de yaptınız biliyorum. O yüzden, hiç baştan "çemkirme" yüz ifadenizi takınmayın. Evet benim de boş bir anıma denk geldi, unuttum işte hamile olduğumu!

23 haftalık hamileyim ama çok dar birşeyler giymediğim sürece henüz dışardan belli olmuyor. Göbek tebelek çıktı, memeler de cennet hurilerinin "turunç"ları kıvamında ama, genel görüntüde hamileden ziyade "Serpme Van Kahvaltısı"nı biraz fazla kaçırmış Pazar Sevişgeni imajı çiziyorum. Dıştan fazla çıkmayınca, içten de yok sanıyor insan ama öyle değil. O göbek orada sevgili göbekdeşlerim ve çoktan ağırlık merkezini değiştirmeye, dengemizi bozmaya yeltenmeye başlamış. Ben bunu az kalsın çok acı bir şekilde öğreniyordum, aman siz benim gibi güvenmeyin bu göbeğe. Bu göbek çok hain bir göbek! Aman ha!

Canım patates salatası istedi (ne gelirse başıma boğazdan zaten!), haşlamaya koydum patatesleri. İçine tuzsuz kornişon turşu ile bol hardal, bir de tuzla karabiber koyuyorum sadece (harika oluyor, tavsiye ederim). Baktım evde hardal pek kalmamış. KOŞA KOŞA gideyim köşedeki marketten alayım, patatesler haşlanana kadar da eve yetişeyim dedim. Yerler takır takır buz, hava -3,5 derece. Hamile olduğumu unuttum işte. Gittim de, dönüşüm patinajlı oldu. Önce tek ayağım öne kaydı, öbürünü toplayım derken ikisi iki yana ayrıldı, elimi can havliyle nereye attığımı bilemedim. Arabanın tekinin sağ aynası olmasa, belki belimin, belki kafamın üstüne gidiyordum. Sadece kırıkla kurtarabilir miydim, belki bebeği de kaybederdim. Allah o usturupsuz yere arabasını park edenden, o arabanın aynasının milimetrik bir şekilde elimin altına gelişinden sağ olsun! Nasıl korktum nasıl korktum.. Kalbim 140-150 atıyor. Sinirlerim boşandı, oturdum buza, ağladım hüngür hüngür; ya öyle olsaydı, ya böyle olsaydı.. 90 yaşlarında bir teyze geldi de sakinleştirdi beni. "Aman kızım bu havada sen de ben de evde oturalım, biz ikimiz tek insan etmeyiz bu buzda" dedi, güldürdü sağolsun. İki yarım insan kol kola girdik, J.'nin tabiriyle geyşa gibi mini-mini adımlarla yürüdük evlerimize.. Eve girince de canım patates matates istemedi artık.

Keyfim kaçtı doğrusu. Kendimi resmen engelli gibi hissettim. Kar ve buz iş değil gerçekten.. Korktum. Ya o aynaya tutunamasaydım da düşüverseydim? Bir hardal uğruna bebeğimden olacaktım belki de!

Hal böyle olunca, haftanın geri kalanında aşırı temkinli çıktım dışarıya. Şimdi de "göbekli yaşamda dengeyi sağlama ve düz yolda düşmeden yürüyebilme" konularında kendimi eğitmeye çalışıyorum. Hamileliğin son 3 ayında, düşmeler ya da genel anlamda vücuda darbe alınan kazalar çok sık yaşanıyormuş ve genellikle bebeğin amniyotik sıvısı ona "hava yastığı" sağlasa da, bazen nadir de olsa plasenta ayrılırsa ya da rahim delinirse tehlikeli olabiliyormuş. Eğer düşersek ya da araba kazası geçirirsek, vajinal kanama, ağrı ya da sıvı akıntısı gibi belirtiler olmasa dahi hemen doktoru haberdar etmemiz veya hastaneye başvurmamız gerekiyormuş. Düşmekten kaçınmak için de özellikle soğuk havalarda ıslak park yerlerinin, kaldırımların ve merdivenlerin kaygan olacağını göz önünde bulundurmamız, trabzana mutlaka tutunmamız öneriliyor. Kilo arttıkça ve karın büyüdükçe, yavaş yürümeye özen göstermemiz gerekiyormuş. Ayrıca yoga yapmak da dengeyi geliştiren çok önemli bir avantajmış. Valla ben ucuz atlattım, siz de lütfen dikkat edin şu karda buzda...

6 yorum:

  1. geçmiş olsun allah korumuş. düşme konusunda dikkat etmek lazım ama bu yüzden aşırı pimpirikli olup da kağnıya dönüşmemek de lazım bana kalırsa. bir süre sonra göbeğine öyle alışacaksın ki onunla her işi yapacaksın, hatta doğumdan sonra yokluğuna bir süre alışamayacaksın :)

    bu arada hangi ülkede olduğunu merak ediyorum, içime hollanda doğuyor ama :)

    YanıtlaSil
  2. geçmiş olsun.
    benim gibi değnek alsan?!

    YanıtlaSil
  3. Canim Cerenikooom, olur oyle vakalar bilirim:) ben tam 37 haftamin bittigi gun, Semih sol elimde, cocuk doktorumuz Halil Gumus'un muayenehanesinden cikarken gobekustu kapaklandim yere! Ustelik zavalli oglumu da yanimda surudum! Allahtan adamcagiz bizi gecirmeye kapiya cikmisti yoksa dustugumuz yerden kaldiracak biri de yoktu etrafta:)))))) dikkatli ol ama uzulup aglama bir daha olursa:))

    YanıtlaSil
  4. Gece'cim, J'cim, Gaye'cim, teşekkürler :)

    YanıtlaSil
  5. Ahh işte Ankara'ya kar geldi, benim kabusum basladi. 28 haftalik hamileyim, mecbur ise gidiyorum. Nasıl tirsiyorum anlatamam . Patates falan değil derdim valla :-)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :) korkma, onların hertaraflarında hava yastığı var ama yine de yavaş ve dikkatli hareket etmek ve altı karda yağmurda kaymayan ayakkabı giymek iyi fikir.

      Sil

Anonim yani isimsiz ya da rumuzsuz yorumlara, hakaret, belirli bir gruba karşı ayrımcılık ya da ırkçılık içeren yorumlara, en önemlisi de yanlış bilgi ya da yönlendirici (melisiniz, malısınız'lı) yanlışlar içeren yorumlara BU BLOGDA YER YOKTUR. Bu davranışları yapan kişiler, genel huzurumuz için engellenecektir. Teşekkürler!