4 Ekim 2013 Cuma

Bebekli yaşamın zorlukları

4. ayın doktor kontrolünde, doktor bana "nasılsınız?" diye sordu ve ben otomatiğe bağlamış gibi "iyiyim" dedim.. Çünkü anneden beklenen bu; iyi olmak, bakımlı olmak, bebeğe taparcasına bağlı olmak, enerji dolu ve mutlu olmak.. Peki gerçekte nasılız sahi? Ben bu 4 ayda neredeyse her gün en az bir 5 dakika çıldırmanın eşiğine geldim, en az bir 5 dakika "ben bu işi beceremiyorum galiba" diye düşündüm, en az 5 dakika Maya'nın bedenen ve ruhen sağlıklı olduğundan şüphe ettim, endişe ettim, en az 5 dakika "şu çocuğu birine bırakıp, topuklarım kıçıma vura vura kaçsam, bir daha da geri dönmesem" dedim, en az 5 dakika "biz çocuk yapmakla yanlış mı yaptık?" diye düşündüm, en az 5 dakika "diğer insanların çocukları ne güzel gülüyor oynuyor, bizimki neden böyle?" diye düşündüm, en az 5 dakika Maya olmadan önceki hayatımı özledim, daha nice 5 dakikalar bunun gibi negatife odaklanmakla, halime acımakla, Maya'yı bir problem olarak görmekle geçti. Bu 5 dakikaları toplarsam, baya bir zaman ediyor. Yine de "iyiyim" diyorum soranlara..

Oysa gerçekte pek de iyi değilim. Çok önem verdiğim spora geri başladım derken araya Türkiye girdi, 1 aydır lök gibi oturuyorum, evde yaptığım yogayı bile yapamadım Türkiye'de. Maya'nın ağlama saati olan sabah 9-9.30'da, öğlen 12-12.30'da ve akşam 7.30-9 arası deli gibi stres içindeyim. Sözümona 3 ayı dolunca geçecekti bu kolik ağlamaları, geçmedi ve azalmadı. Kolik bile değil belki de sadece ağlamak istiyor. Hani bazı anneler der ya "bebeğin ağlamasına bile tapıyorum, çok güzel ağlıyor" diye, yok ben itiraf edeyim nefret ediyorum Maya'nın ağlamasından. Mırıl mırıl değil, hüağğğ diye boru gibi bir ses, eğer kucağımdaysa resmen kulaklarım çınlıyor, o ağlarken iki kişinin birbirini duyması mümkün değil, o derece.. Öpsen, sakin sözler söylesen, hoplatsan, sallasan, meme vermeye kalksan hiçbiri kar etmiyor, resmen farklı bir boyuta giriyor ağlarken. Beyaz Atlı Prens bile "içine şeytan kaçtı yine" derken haklı.. O kadar berbat durumdayız ki; akşam 7.30'dan sonra dışarıya çıkmayalı 1,5 ay oldu, oysa böyle hayal etmemiştim hiç. Bebeği alır, arkadaşlarla buluşurum demiştim. Türkiye'ye gidene dek yapıyordum da ama ne olduysa Türkiye'de birden bir korku geldi, "neden ağlıyor, gazı mı var, aç mı, sütün mü yetmiyor" ile başlayıp sonu gelmeyen "neden neden neden"lerden belki de.. Oysa ben böyle korkak, asosyal değildim 1,5 ay önce.. Şimdi çocukları olmayan insanlarla buluşma planı yapamaz, korkar oldum. Maya ağladıkça kim ne düşünür diye kafama takar oldum..

Hele bu hafta, yeni uyku düzeni kurmaya çalışırken tamamen tükendim. Sinirlerim öyle laçka ki.. Maya'dan nefret etmiyorum ama Maya'nın huylarından nefret ediyorum! Bazen "biryere bıraksam, 1 hafta görmesem, onlar şu çocuğu düzeltse ve bana geri verse" diye düşünürken yakalıyorum kendimi.. Beyaz Atlı Prens de benden hallice, geçen gün rüyasında iki çocuklu olduğumuzu görmüş ve kan ter içinde uyanmış bu kabustan! Oysa tek çocuk olan ben Maya'nın bir kardeşi olsun isterdim (Maya ile geçen her geçen gün bu isteğim sönüyor içimde).

Oysa Maya gerçekten çok korkunç bir çocuk değil.. Yani ağlıyor ama günde 3 saat her bebek ağlarmış diyorlar. Sonra bir gülümsemesi var, öyle tatlı ki! Kucağımda yumulmasını, sıcaklığını seviyorum, geceleri uyanmadan emmeye çalışırken çıkardığı hmm hmm'ları, aynen zamanında benim ananeme yaptığım gibi ayaklarını karnıma dayayarak kucağıma gömülmesini seviyorum. Üstelik aslında onu dinlemeyi bilirsem düzeni de seven, rutinini sağladığında ve güvenli sessiz bir ortamda çok çabuk rahatlayabilen de bir çocuk. Bazen onun tanrı tarafından bize verilmiş bir armağan olduğunu düşünüyorum ve şükrediyorum da..

Ama işte her zaman sevgi dolu, rahat, sakin değilim. Annelik böyle birşey mi yoksa ben mi zorlanıyorum ve bu işi başaramıyorum, bilmiyorum.. Bu hafta ebemizi geri aramaya, onunla bunları konuşmaya ve uygun görürse yaşadığımız kentteki "ağlayan çocuk merkezi"nden randevu alıp, annelik konusunda bir sosyal desteğe başvurmaya karar verdim. Bir de kızlarla buluşacağım, hepsini çok özledim ve biraz desteğe, ağlayan oğlanları görüp kendimi ve Maya'yı normalmiş gibi görmeye ihtiyacım var sanırım..

23 yorum:

  1. Kuzenim ve ailesi bizdeler şu an. Bebe koltukta uyuyor. Kıza ne zaman sorsam, "çıldırıyorum" diyor ve birisine veriyim baksınlar diyor.
    Bu normal bir süreç olsa gerek.
    Yalnız değilsin onu biliyorum.
    Ben şu an etrafımdaki yeni doğurmuşlara baktığımda, bu işin ne kadar zor olduğunu fark ediyorum.
    Biraz önce de şükrettim :)
    Bunlar çok doğal Sevgili ÖA.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kendi isteğiyle çocuk yapmayan kuzenim de bu yaz Maya'yı gördükten sonra yatıp kalkıp şükrediyor kararına :P Yahu resmen çocuksuzluğa özendirme paketi gibi bizim kız..

      Sil
  2. Annelik böyle bir şey işte...
    En basit örnek uyusun artık dersin, uyuyunca hadi kalksın dersin :)
    Alışacaksınız birbirinize. Her anne aynı süreçten geçiyor bence
    Sevgiyle

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :))) uyusa valla uyansın artık der miyim bilmiyorum, henüz o kadar uyumadı

      Sil
  3. o aylarda ben de benzer hisler duyuyordum dilanın uyku düzeni 9 aya kadar sadece yarımşar saatlik günde 4-5 postadan oluşuyordu. o yarım saatte hiç birşey yapamıyordum tabi. 3-4. aylarda 8 saat boyunca hiç uyumadan sürekli mızmızlandığı günler olurdu, bizimki ciyak ciyak ağlamazdı da sürekli bir ııııı sesi hiç kesilmeden. içim nasıl daralır nasıl bunalırdım, kimseler de yok ne konusacak ne gidecek. şimdi o zorluklar geçti ama başka türlüsü başladı. ve bazen diyorum ki, artık tecrübelendiğimden olsa gerek, ilk zamanlar ne kolaydı diye. şimdi sürekli bir talep, sürekli oyun, sürekli yeni birşey öğrenme, sürekli ne yedirsem derdi, sürekli canı sıkılıyor diye eğlence. uykuya dalma sorunu devam ediyor. yani sorunlar bitmiyor ama form değiştiriyor. değişmesini beklemektense bununla yaşamaya alışmak tek çare galiba

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Doğru diyorsun.. Zaten alışmamak dışında seçeneğimiz de pek yok..

      Sil
  4. resme dikkatli baktım da nasıl da ağlıyor ya kıyamam hiç, anlatmaya çalıştığı birşey var ama ne

    YanıtlaSil
  5. Öncelikle sizi çok iyi anlıyorum ve neredeyse birebir yaşıyorum yaşadıklarınızı uzun uzun yazmaya vaktim yok maalesef ama aktif öğrencilik yaşantımız, gebelik, doğum zamanlamalarımız ve doğum sonrası yaşadıklarımız o kadar benzer ki sizi okudukça kendim yazmış da onu okuyormuşum gibi hissediyorum.Bazı konularda da imreniyorum açıkçası özellikle 'annelik bursu'' ve ''kreş hizmeti'' olayı ben tez dönemimdeyim ve 1 dönem ya da 1 yıl ara vermeyi düşündüm hocam da yeni doğum yapmış olmasına rağmen tepki verdi. Neyse bu başka bir makalenin konusu. Ben yaşadıklarıma şu şekilde bir yorum getiriyorum. Hamileliğim sürecinde epey araştırma yaptım, okudum tamam dedim bunları bunları yapmak lazım ama en büyük değişkeni atladığımı bebek geline, onunla yaşamaya başlayınca farkettim. Bebekler aynı, teorik kavramlar olmuyor ki bin bir türlü huyuyla suyuyla geliyorlar ve müthiş bir afallama oluyor ''ben dersime çok çalışmıştım bu sınavı neden geçemiyorum'' diye.Çözümü nedir ne değildir yaşadıkça öğreneceğiz belki. Maalesef size verecek bir tavsiyem yok herkesin çocuğunun karakteri ve ona yaptığı annelik parmak izi gibi ama yine de - bu sizi rahatlatır mı bilem ama- bazı konularda yalnız değilsiniz demek istiyorum. Anlatacak, dertleşecek çok şey var aslında ama şartlar çok müsait değil. Son olarak Allah sabır ve kolaylık versin diyorum, Hoşçakalın

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim, bu yazdıklarınız beni rahatlattı gerçekten de.. Pek politik doğruculuğa uygun değil ama benim dışımda birilerinin de aynı dertlerden muzdarip olduğunu duymak iyi geldi..
      Bu arada keşke adsız yapmasaymışsınız yorumu da ismen hitap edebilseymişim..

      Sil
    2. Çok çok özür dilerim bu yazıyı yazmam 2 günümü aldı sonra da çabucak yolladım kabalık olmuş isimsiz yollamak . Ben Şafak bundan sonra yazdıklarınıza daha çok yorum yapmaya çalışacağım görüşmek üzere

      Sil
    3. Rica ederim Şafak, memnun oldum! :)

      Sil
  6. Gerçekten yalniz degilsin! Sen, ben bizim gibi bir cok anne ayni sorunlarla bogusuyor...ozlemini cektigimiz bir cok sey var..ben yagmuru cok rahat buyuttum ne huysuzlugu ne uykusuzluğu bildik ama is ayline gelince o ağlama nobetlerini 4 ayin sonuna kadar cektik o bitti huysuzlugu yabaniligi gece uyanmalari devam etti...simdi 20 aylik hala geceleri deliksiz uyumuyor ...ama tabiki bebeklik doneminden bu yana cok yol katettik...uykusuz kalip agladigim cok geceler oldu...ayni zamanda ayni senin gibi 2. Cocuk yanlismiydi sorularini cok sordum...simdi diyecegim o ki hepimuz bu yollardan geciyoruz inan buna...kendini uzme...kolay buyumuyor bazi cocuklarda iste...zamanla her sey yoluna girecek:) mesela bak ben 3 yasini bekliyorum bunun icin:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Pelincim gerçekten senin kızlar gibi olacak mı bizimki de!? İnşallah!

      Sil
  7. Bir de annelerin nazarı çok değer derler ya... Benim oğlum 2,5 aylık, 3-4 gün önce ablama "ağlamaları epey azaldı hatta yok gibi, günde birkaç kez 10'ar dakika filan ağlıyor" diye bir cümle kurma gafletinde bulundum. Sen misin onu diyen? 3-4 gündür nasıl bir ağlamak! Sesi kısıldı ağlamaktan. Karnı tok, altı kuru, gazı çıkıyor, uykusu yok, ateşi yok, neden ağlıyor bilemiyorum, canımı acıyor acaba diye ve çare olamadığım için daha çok üzülüyorum. Konuşmayı bir öğrense rahatlıycam, can acısından mı ağlıyor şımarıklıktan mı en azından onu bilirim...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ya evet :( Ben de neye yaşasın, geçiyor desem gümbür gümbür geri geliyor.. İnanırmısın, sırf bu nedenle acaba blog işinden vaz mı geçsem dediğim bile oldu! Batıl inancın sonu yok.... :(

      Sil
  8. önce kolay çoook gelsin diyorum bende 8 haftalık hamileyim şuan ve kendi bebekliğimi de düşününce eyvah eyvah diyorum bende hiç susmadan ağlarmışım ömürleri doktorda geçmiş bizimkilerin ve en son doktor teşhisi "bişeyi yok sadece huysuz:)" olmuş. İnşallah biran önce düzeninizi kurarsınız ve mışıl mışıl uyursunuz birlikte :)

    YanıtlaSil
  9. önce kolay çoook gelsin diyorum bende 8 haftalık hamileyim şuan ve kendi bebekliğimi de düşününce eyvah eyvah diyorum bende hiç susmadan ağlarmışım ömürleri doktorda geçmiş bizimkilerin ve en son doktor teşhisi "bişeyi yok sadece huysuz:)" olmuş. İnşallah biran önce düzeninizi kurarsınız ve mışıl mışıl uyursunuz birlikte :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :) Tebrikler, umarım babasına çeker o zaman bu ağlama konusunda :)
      Bizim son doktor kontrolü de aynı cümleyle sonuçlandı! Huysuz valla ne huysuz..

      Sil
  10. ağlayacağım şimdi yaa.. ben yıllarca çektirdim anneme babama.. 2 aya oğlum olacak inşallah ve korkudan ödüp patlıyor. hele de erkek çocuk daha huysuz derler, Allah'ım çok korkuyorum. "bana ne doğurmasaydın" derdim bir de anneme :) ahh akılsız kafam ah. hamileliği ayrı dert, bundan sonrası ne olacak acaba

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. İnşallah uslu bir çocuk olur :) Korkma bence, korkunca da elimize birşey geçmiyor nasılsa.. Geri de almıyorlar bunları :)

      Sil
  11. Okurken kendimi buldum Maya normal ama sen ve tepkilerinde çok normal. İşe döndüğümde nasıl bir kabus yaşadığımı daha net anlamıştım ben. Ben kendimi sosyal olmak için çok zorlamıştım şimdi düşünüyorum da salaklık etmişim bin beter stresli olurdum çünkü sosyalleşince. Sen klinik psikologsun sanırım ama terzi kendi söküğünü dikemezmiş ya mesela bir uzmana görünmek bana çok iyi gelmişti.

    Ben de Areni çok seviyorum ama bazı huylarından nefrettttt ediyorum, çocuğum olmasa inan yerden yere çalarım :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :) Tüten gerçekten doğru, daha bu sabah düşünüyordum ben ne biçim psikoloğum kendime söz geçiremiyorum diye! Sabah ebeyle konuştum biraz rahatladım ama öğlen yine uyku saatinde keçiler kaçtı.. Şimdi uyuyor ama inanır mısın gözlerini kısmış, sözümona uyuyor, alttan bakıyor, yanından kalkarsam açacak gözlerini.. Allahım bu nasıl 4 aylık çocuk ya, mum etti beni!

      Sil

Anonim yani isimsiz ya da rumuzsuz yorumlara, hakaret, belirli bir gruba karşı ayrımcılık ya da ırkçılık içeren yorumlara, en önemlisi de yanlış bilgi ya da yönlendirici (melisiniz, malısınız'lı) yanlışlar içeren yorumlara BU BLOGDA YER YOKTUR. Bu davranışları yapan kişiler, genel huzurumuz için engellenecektir. Teşekkürler!