21 Ekim 2013 Pazartesi

Depresif kısırdöngüden çıkış

Uzun bir ara oldu, farkındayım. Türkiye'den döndük döneli önce Maya'nın, sonra ona bağlı olarak benim ve en son da bana bağlı olarak yine Maya'nın tadı kaçtı. Tam bir kısırdöngüye girdik ve çok bunu farkettikten sonra yoğun bir çaba göstererek ve en sonunda da uzman yardımı alarak, çok şükür yavaş yavaş çıkıyoruz bu kısırdöngüden. Hala uzun bir yol var önümüzde ama o yola baş koyduk artık, dönüş yok!

Tadımın kaçmasının benim açımdan iki nedeni vardı; ilki itiraf edemesem ve kendi içimde yaşamaya çalışsam da, beni büyüten ve çok yakın olduğum canım ananemi ani bir şekilde kaybetmenin şoku ve üzüntüsüydü. Türkiye'de ailemle kuşatılmışken anlamadım ne kadar büyük bir kayıp olduğunu ama herkes yavaş yavaş evlere dönünce, ben de kürkçü dükkanıma dönünce, üstelik gri ve sevimsiz sonbaharı da kapımda bulunca bu kayıp beni tam anlamıyla "vurdu". Ananemi çok özlüyorum! Onun ölümünü değil yaşamını sevgiyle anmaya çalıştıkça, hep hıçkırıkları içime gömmüşüm. Ve bir noktada kopup gitti işte.. Maya'yı görememiş, kucağına alamamış olması, onunla ve kızımla başbaşa bir zaman geçirememiş olmam, ona sormak istediğim onlarca soru, beraber gülmek istediğim onlarca tuhaflık varken, birdenbire gidivermiş olması bana çok koyuyor..

Bugün onun 52'si ve ben 52 gündür ona Yasin okurken, hep Maya'nın sorunlarını o olsa nasıl çözerdi diye düşünüyorum. Maya'yı onsuz, onun deneyimlerine başvuramadan büyütmek fikri, yani kendi kendime düşe kalka anneliği öğrenecek olmam birden kafama dank etti sanırım.. Birden annelikten, Maya'dan, herşeyden korkmaya başladım. Birden ben bu işi beceremiyorum ve beceremeyeceğim de demeye başladım. Birden hiç olmadığım kadar depresif, korkak, güvensiz bir anne oldum. Ve 4,5 aylık insan sarrafı Maya, bunu öyle güzel anladı ki! Anlar anlamaz da, başka bir çocuk oluverdi. Uyumak istemeyen, ağlamayı artık haykırarak bağırma seviyesine yükselten, tepinen, kızaran, gülümsemeyen, bildiği fiziksel yetenekleri dahi yapamayan bir çocuk oluverdi. Ve bu beni iyice korkuttu; gelişeceğine gerilemesi ve benim kendime güven problemlerim içiçe geçti ve içinden çıkılamaz bir hal aldı.

Son yazımda, hiç istemediğim bir anne tipine dönüştüğümü fark ettiniz mi? Maya'yı kendinden 1 ay büyük, üstelik kendisi 3 hafta erken doğarken o 1,5 hafta geç doğmuş olan bir çocukla ve kendimi de annelik dışında hiçbir hayali ve hayatı olmayan bir kızla karşılaştırdım! Ben ki insan karşılaştırmayı hiç sevmeyen, hayatta herkesin yolunun ayrı olduğuna inanan bir insanım. Ben nasıl yazdım o yazıyı, şaşıyorum kendime! O yazı dönüm noktam oldu sanırım.

Tam 20 gündür kendimle başbaşayım ve düşündüm, akıl danıştım, okudum, okudum, okudum.. İlk olarak kendime bir çeki düzen vermeye çalıştım. Bunun için meslekdaşıma, bir klinik psikoloğa başvurdum. Onunla ananemin kaybını, benim annelik imajı üzerine düşüncelerimi, beklentilerimi, hayal ve gerçekleri konuştuk. Maya'ya istemediğim türde bir anne olmaktan korkuyorum ve hiçbir deneyimim olmayan bu yolda kendimi yetersiz hissediyorum. Bunlar normal. Fakat, Maya'nın benden başka bir annesi yok (yani Beyaz Atlı Prens beni kapının önüne koyup, Maya'ya sarışın bir Helga'yı anne olarak yutturmaya kalkmadığı sürece en azından..) ve Maya benden maksimum randımanı almaya çalışıyor, etimden sütümden faydalanmaya ve dünyayı benim üzerimden tanımaya. Bu noktada güvensiz bir anne, güvensiz bir çocuk demek. Bunu istemiyorum işte.. O zaman ben önce kendi ayaklarım üzerinde dikileceğim, sonra Maya'nın elinden tutacağım. Ananem ve onun 4 çocuk, 3 torun büyütmüş deneyimi yok belki yanımda ama onun gücü damarlarımda var. Onun yetiştirdiği bir çocuk olarak, onunla olan hatıralarım var. Ne zaman sıkışsam bu hatıralardan ve beni tanıyan herkesin en sevdiği huyum olduğunu söylediği içimdeki yaşam enerjisinden faydalanabilirim.

Ve Maya.. İnsan sarrafı küçük diktatör Maya.. Bir insan 4,5 aylıkken annesinin psikolojisini bu kadar iyi çözebilir mi yahu? Güvensizliklerimi, korkularımı anlar mı? Daha bunun ergenliği var, yetişkinliği var.. Var da var.. Maya duygulardan iyi anlıyor, özellikle de negatif olanlardan. Ve negatif, güvensiz insanları sevmiyor. Ben korkunca, o daha da üstüme geliyor. Çünkü o da korkuyor. Baya iyice yapışmak, denizde boğulmamak için iyice sarılmak istiyor. Ve bunu ağlayarak, uyumamaya ve kurallara uymamaya çalışarak belli edebiliyor çünkü başka çaresi yok. Bildiği tek şey hala ağlamak, uyumak, yemek ve kaka yapmak.. Ve anca bunlar üzerinden iletişim kurabiliyor. Dolayısıyla, Maya uyumuyor, bağırarak ağlıyor, doğru dürüst emmiyor, kakayı 2-3 günde bir yapmaya başlıyor. Ve ben iyice korkuyorum, iyice güvensizleşiyorum, iyice kendimi suçluyorum.

Bu dönemde hepimizin hatta benim gibi bir klinik psikoloğun bile psikoloğa ihtiyacı var! Çünkü bazen insan önünü göremeyecek kadar kaptırıp gitmiş olabiliyor ve birinin yoluna ışık tutması gerekebiliyor.

Geçen hafta kendimi ve Maya'yı sarp patikadan otoyola çıkarmaya çalışmakla geçti ve sonunda patikanın da aslında otoyoldan daha güzel olabileceğini ve otoyola çıkma saplantısını rafa kaldırıp sağıma soluma bakarsam güzellikleri görebileceğimi keşfettim. Bunu keşfedince ben, olumsuz ve gri hava yerini güneşli havaya bıraktı. Maya da rahatladı ve ben onun tanıdığı ve bildiği anne olmaya, o da yavaş yavaş, o bildiğim ve tanıdığım çocuk olmaya başladı. Bebek adımlarıyla yol alıyoruz ama artık üzerinde yürüdüğümüz patikadan zevk alıyoruz. Bir sonraki yazımda size uyku düzeni kurma konusunda bu son iki haftada kendi kendime neler öğrendiğimi ve Maya'yı götürdüğümüz "Ağlayan Çocuk Merkezi"nde başımızdan geçen maceraları yazacağım. Ama şimdi Beyaz Atlı Prens'e romantik bir akşam yemeği (ve daha sonrası) sözüm var, izninizle ;)

11 yorum:

  1. Çok merak etmiştim iyi olmanıza sevindim

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :) ne güzel şey merak edilmek.. teşekkür ederim gece!

      Sil
  2. Senin anneliği öğrenmeye ihtiyacın yok, Mayayı ilk hissettiğin andan itibaren sen bir annesin ve asla yetersiz değilsin. Sen benim idolümsün yahu, hepsi gececek rahat ol. Gerçi dememe gerek yok, sen bu yazıyla bile neyin ne kadar farkında olduğunu gösterdin zaten. Ananen seninle gurur duyuyordur eminim, çok öperim:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. oooh sil parlat, idol falan neyime yahu ama çok teşekkür ederim, insanın arada sırtının sıvazlanması ne güzel şey..

      Sil
    2. İnan bana çok ciddiyim, hiç bir anne blogundan almadığım elektriği senden aldım, daha sonra da sebebini söylicem:)

      Sil
    3. ay çok merak ettim ;)

      Sil
  3. Nasıl sevindim destek almana; yaşadığın çok büyük bir olayi keşke hıçkırıklarla hüngür hüngür ağlasaydın ve rahatlasaydın; aslında senin tüm yapmak istediklerin Maya'da vuku bulmuş; o hala senden ayrı bır varlık olduğunun farkında değil kii biliyorsun dolayısıyla senin tüm ruh halini onda görebiliyorsun elbette kendilerine ait bizden bağımsız duyguları da var ben herşeyden annenin sorumlu olduğuna inanmıyorum. bir sonraki yazını da merakla bekliyorum

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evet çocuğu cacık etme yolunda ilerliyordum.. u dönüşü yaptım ama dur bakalım inşallah devam eder böyle..

      Sil
  4. ya ben 2 yıl kadar sonradan okuyorum çünkü yeni anne oldum. 2 gündür elimde sürekli telefon... büyük bir enerji depoladınız teşekkür ediyorum. oğlumun daha yeni kırkı çıkacak. yolun çok başındayım anlayacağınız :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hoşgeldiniz Meltem :) Hayırlı olsun güle güle büyütün ve "bunlar daha iyi günlerin sen bekle neler göreceksin" diyen kimseye de aldırış etmeyin :) Yolun başı da ortası da güzel yani, ara ara inişler tepetaklak düşmeler oluyor ama her inişin bir çıkışı var, ben hep bunu hatırlıyorum :) Sevgiler!

      Sil
    2. Teşekkürler :) hergün uyandığımda ''evet Ali'm bugün seninle daha iyi geçinip, daha az ağlaman için elimden geleni yapacağım '' diyerek uyanıyorum. kolik olup olmadığını tam anlayamadım ya çok aç ya kolik ;) çözeceğim inşallah. Esenliklerle

      Sil

Anonim yani isimsiz ya da rumuzsuz yorumlara, hakaret, belirli bir gruba karşı ayrımcılık ya da ırkçılık içeren yorumlara, en önemlisi de yanlış bilgi ya da yönlendirici (melisiniz, malısınız'lı) yanlışlar içeren yorumlara BU BLOGDA YER YOKTUR. Bu davranışları yapan kişiler, genel huzurumuz için engellenecektir. Teşekkürler!