26 Mayıs 2014 Pazartesi

İkinci çocuğumuz J.

Beyaz Atlı Prens'in kuzeni, Maya'dan 5 ay küçük kızı J.'nın vaftiz ailesi olmamızı teklif etti. Bu oldukça büyük bir onur, aynı zamanda da büyük bir sorumluluk demek. Allah korusun, çocuğun anne ve babasının vefatı halinde çocuğun yasal velayetini yüklenmemiz gerekecek. Böyle bir durumda, bizdeki gibi anane ve dedeler ya da teyze ve amcalar almıyor burada çocuğu. Ailenin önceden vasi tayin ettiği bir çift, bazen aileden bile olmasına gerek olmadan çocuğun yetiştirilme sorumluluğunu alıyor. Kanunen öncelikli tayin edilmiş başka bir vasi olmadığı sürece, hıristiyan ailelerde bu kişi çocuğun vaftiz annesi ve babası oluyor. Yani biz.

Beyaz Atlı Prens hemen ve heyecanla kabul etti, çok sevindi, onur duydu. Ben de ilk heyecanla tabii çok duygulandım, onca kişi dururken demek ki aile olarak bizi örnek almış, beğenmişler dedim. Demek ki çift olarak ve çocuk yetiştirme tarzımıza bakılarak, biz dışardan güven veren insanlarız. Ne güzel, insan gurur duyuyor, heyecanlanıyor.

Sonra gece yatınca tabii aklıma takıldı bu iş. Allah korusun, olmaz inşallah ama ya bir felaket olursa.. J.'yı kendi çocuğumuz kadar sevebilecek miyiz, kendi çocuğumuzla eşit imkanlar verebilecek miyiz, kendi çocuğumuzdan ayırmadan, eşit, adil davranabilecek miyiz? Ben ki kendi kanımdan ikinci bir çocuğum olursa Maya kadar sevebilir miyim ki diye düşünen bir insanım (kardeşim de olmadığı için, bu tip sevginin bölünmesi, katlanması falan bana yabancı kavramlar, sanırım iki çocuk sahibi olmadan tam anlamıyla anlayamam da). Bir şekilde yaparız heralde, severiz J.'yı da, neden sevmeyelim ki.. Kötü cadı da değilim, elbet ona da kalpte bir sevgi bölümü açılır, bir kap yemek konur. Belki "emanet" diye özel bir yere konur, daha kıymetli olur. Bilinmez. Allah bizi bununla sınamasın inşallah. Vaftiz ailesi olmak lafta kalsın. Temennim bu yine de..

Öte yandan, hala uyku tutmadı, çünkü ordan "peki bize birşey olursa"ya geldim. Ki bunu düşünmek iyice zor, insanı resmen terletiyor. Allah bana da babasına da kızımızın büyüdüğünü görmeyi, yetişkin ve hatta yaşlı oluşunu izlemeyi nasib etsin, güzel günlerini göstersin inşallah. İnsan hiç aklına getirmek istemiyor ama bence düşünmek lazım böyle şeyleri. Düşündüm ben de gece boyu..

Bize birşey olsa Maya'yı kime emanet edebiliriz..? Ne kadar zor bir karar yarabbim. Aileyi, arkadaşları tek tek gözünün önüne getiriyorsun, eksilerini artılarını düşünüyorsun. Mesela çocuklu ya da çocuk büyütmüş biri mi olmalı yoksa çocuksuz, belki de hatta bekar biri mi? Çocuklu biri avantaj gibi gözüküyor ama işte kendi çocuğundan ayrı tutarsa, kayırırsa korkusu. Çocuksuz biri bunalırsa, çocuk yetiştirmek zor gelirse.. Büyük anne ve babalar desen, yaşlı insanlar artık hepsi, hem bizden farklı düşünüyorlar ve farklı uygulamaları var, hem de onların da bir yaşamları var, emekliliğe geldiler, baştan çocuk, ergen dertleriyle uğraşmaya enerjileri de yok. Sonra biri Türkiye'de, diğeri Almanya'da. Birine versen diğeri neden bize vermedi der üzülür. Arkadaşlarıma baktım, Türkiye'dekileri geç. Yani hepsi harika insanlar ama Türkiye'de çocuk büyütmek çok zor zanaat. Buradakilerle en çok 4 senedir tanışıyorum, hadi Beyaz Atlı Prens'in çocukluktan gelen arkadaşları var desen.. Aralarında çok azıyla gerçekten can ciğer kuzu sarmasıyım, onlardan hiçbiri de çocuk sahibi değil ve açıkcası çocukla da düşünebileceğim insanlar değil. Eşimin de benim de kardeşimiz yok.

Derken.. Aklıma kuzenlerim geldi. Hani bahsetmiştim; aramızda bir okyanus var ve sık sık da görüşemiyoruz ama kardeş gibi yakınız, öyle yetiştirildik. Birden bir aydınlanma yaşadım resmen. Büyük kuzenim!

Kuzenim kendi isteğiyle çocuk yapmadı. Köpüşü var, oğlu gibi. Ben de köpek yetiştirdiğim için, biliyorum farkı yok köpekle bebeğin (köpek hatta bir çok durumda daha avantajlı bir seçenek :P bizim kız duymasın şimdi, ayıp olur, çaktırmayın). Yani çok iyi köpek bakan kuzenim aslında bence çok da iyi bakar Maya'ya. Üstelik çok zeki, çok yaratıcı, çok eğlenceli ama aynı zamanda sınırları iyi koyabilen, tatlı-sert olabilen, iyi bir yönetici. Eşini de çok seviyorum, kalbi inanılmaz temiz, çok iyi bir insan. Sağlıklı yaşıyorlar, spor yapıyorlar, boş vakitlerinde eğlenmeyi de dinlenmeyi de biliyorlar. Sonra kocaman bir aileleri var, kuzenler, çoluk, çocuk.. Harika yemek yapar kuzenim, bizim kız aç kalmaz. Kışın kayak, yazın bahçede havuz keyfi yapar. Amerika'da iyi bir eğitim alır, entellektüel olur.. Evet bence kuzenim bakmalı bizim kıza!

Tam içim rahat, verdiğim kararın mükemmelliğinin verdiği huzurla gözlerimi kapattım ki.. Aklıma şu takıldı. İyi de, kuzenceğizim kendi kararıyla çocuk yapmadı ve bu sayede de çocuksuz hayatın nimetlerinden faydalanıyor, geziyor, tozuyor, yiyor, içiyor, sporunu yapıyor, köpişkosuyla dağ bayır tepiyor. Kızın bir hayatı var yani. Çocuksuz ve mutlu bir hayatı. Bense Maya'yı itekleye kakışlaya bu hayatın içine etme planları yapıyorum ayol. Dost kazığı böyle atılır işte! Yok yok, Maya için ideal aile ama ideal aile için Maya.. I-ıh.. Kıyamam kendilerine.

Kısacası sevgili kızım, başına kaldık. Allah korusun kollasın bizi, şu yandaki gibi (belki bikaç diş daha fazlasıyla) iki yaşlı ama sağlıklı nine ve dede olalım, sen büyü, yetişkin ol, orta yaşlı ol, hatta abartalım yaşlı ol. Biz önce başında, sonra yanında olalım. Gözümle göreyim senin kendi ayakların üzerinde durabildiğini, annesiz babasız da olsan titremeden, güvende, mutlu olabildiğini. O zaman çekeyim gideyim. Daha önce değil.

AMİN!

12 yorum:

  1. Bende bunu düşünüyorum zaman zaman insallah başımıza gelmez ama gelirse de allah iyi insanlarla karşılaştırsın diye dua ediyorum. Bana baska çocuk emanet edilse çok severdim sanırım, öyle ki gördüğüm sahipsiz çocukları bile alıp evime getirme arzusu duyuyorum zaman zaman

    YanıtlaSil
  2. Umarım bizler de dahil hiçbir çocuk anne-babasız kalmaz. Öncelikle bunu diliyorum. Bizim ailede, kurguladığınıza benzer bir hikaye var. Anneannem daha yeni evliyken, ablası ve eniştesini kaybetmiş. Bizim şimdi cicianne diye hitap ettiğimiz yeğenine sahip çıkmış. Dedem de o kadar sevecen biriydi ki, geceleri aralarında yatırdıklarını anlatırlardı.Sonradan kendiler de çocuk sahibi olmalarına rağmen, ilişkileri aynı sıcaklıkta devam etmiş, Şimdi cicianne torun sahibi ve anneannem, onu çocuklarından hiç ayırmadı bizim gözlerimizin önünde de.

    YanıtlaSil
  3. "Türkçe'de yeni doğan bebeğe edilebilecek en güzel dua 'Allah analı babalı büyütsün' dür " demişti biri yıllar önce. Ne demek istediğini anne olunca çok daha iyi anladım. Hakikaten hislerime tercüman olmuşsun, Allah bizi çocuklarımızın başından eksik etmesin, Amiiinnn!

    YanıtlaSil
  4. Her gece yastığa başımı koyunca "Allah'ım bizi Arya'ya, Arya'yı bize bağışla" diye dua ediyorum. Allah hiç bir bebeği annesiz babasız bırakmasın; hiç bir aileye de evlat acısı göstermesin.

    YanıtlaSil
  5. O zaman kendimize iyi bakalım kızlar :)

    YanıtlaSil
  6. Londra'da yasayan kardesim ve esiyle ayni seyi konustuk daha gecen hafta onlarin memlekette! Karar vermek cok zor. Hatta sevdigim birinin cocuguna bakma karari almak cocugumu birine birakma kararindan daha kolay...Bu arada ben de ikinci cocugu bu kadar sevebilir miyim diyorum ve bizim evin beyaz atli kisisi buyuk bir inancla her bebege kalbimizde yeni kocaman odalar acacagimizi soyluyor:) Yasamadan bilinmiyor yahu, ben hep supheci, o hep emin olan zaten bizde:) Cigdem-Uzum

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Merak etme, açarsın sen de yeni odalar yeni bebeğe ;) Onu da üzüm gibi taşıyıp emzirmeyecekmisin? O da senin canının bir parçası olmayacak mı? Bizde de ben istiyorum eşim 3.olacağı için istemiyor. Kısmet ne diyelim :)

      Sil
    2. Bak bak, İngiltere'lere gidilmiş, üzüm kızla :) Oh ne güzel etmişsiniz, buraya da gelin, bizim kızın hala yaşıtı hiç kız arkadaşı yok, kankişko yapalım onları :)

      Sil
    3. Bebeyle medeni ulkelere gitmek tokat yemeye benziyor be Ceren! Daha once bir sure yasadigim ve onlarca kere gittigim halde Ingiltere hic bu kadar yasanasi gorunmemisti gozume! Uzum ben babasi park bahce tavaf ettik eve girmedik yine de hic sorun yasamadik...Kizimiz buralarda okusa bari dedik donduk el mecbur. Sizin ulkenizi hic gormedim ama geldigimizde yine benzer duygulara kapilacagimiz garanti sanirim:) Ben de gecen dusundum vallahi gitsek Uzum ve Maya tanisir mi, ogrenen anne sanali gercege tasimaya yanasir mi diye:) optukkkk

      Sil
    4. Yanasmaz mi :))) Bekleriz her zaman, bizden de öpücükler

      Sil
  7. Hmpf
    Benim colugum yok, cocugum yok ama tek yegenim icin ben de boyle dusuncelere dakinca kasilip kaliyorum. Hakikaten anne yarisi miyiz?
    Allah kimseye vermesin ebeveynsiz buyumek. Amin bin.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Valla benim de kardeşim yok ama teyzelerim için çok samimi söyleyebilirim evet hakikaten anne yarısısınız ;)

      Sil

Anonim yani isimsiz ya da rumuzsuz yorumlara, hakaret, belirli bir gruba karşı ayrımcılık ya da ırkçılık içeren yorumlara, en önemlisi de yanlış bilgi ya da yönlendirici (melisiniz, malısınız'lı) yanlışlar içeren yorumlara BU BLOGDA YER YOKTUR. Bu davranışları yapan kişiler, genel huzurumuz için engellenecektir. Teşekkürler!