30 Ağustos 2014 Cumartesi

Teşekkür ederim, ananem!

Kaçımız çocukluğu için teşekkür edebiliyor? Ben bu şanslı azınlık içindeyim.. Çocukluğumla ilgili anılarımın neredeyse tamamına yakını (öğle uykusuna yatırılma ve yumurta yedirtilme dışında diyelim) hep mutlu, neşeli, güzel anılar. Bunun için de başta ananeme, sonra anne babama, teyzelerime ve kuzenlerime teşekkür ederim..

Canım ananemin aramızdan ayrılışının ilk senesi geride kaldı. O'nu düşünmeden geçirdiğim bir tek gün olmadı, onun varlığını, desteğini, sıcaklığını hep hissettim. O'nu çok özledim, boğazımda düğümlenen, bir ömür boyu acısını hissedeceğim bir ayrılık bu.. Ama O'nu, onun bana öğrettiği gibi, neşesiyle, gülerek, tatlı anılarıyla yaşatmak, O'nu tanıyamayan kızıma anlatmak da benim görevim.

Ufacık bir anı aktarmak istiyorum bu özel günde.. Binlerce anı arasından aklıma ilk geleniyle..

9-10 yaşlarında falandım, çok sık burnum kanardı. Çok da korkardım burun kanamasından, tam o yaşa özgü "sağlık korkuları" nedenli doğal korkular olduğunu çok sonra, mesleğim gereği öğrenince, yine de bir ürperti kalmış o günlerden. O yaz, ananem bu korkumu yendi. Her sabah yanına gider "anane ya burnum kanarsaaaa" derdim,  O da bana "bakiyim burnuna, ben anlarım kanayacak mı?" der, burnumun içine bakar gibi yapardı ve derdi "bugün kanamayacak". Genellikle kanamazdı da! Eğer ki kanarsa bana "bugün ben azıcık kanayacağını görmüştüm ama sen tedirgin olursun diye söylememiştim, bak durdu bile" derdi. İnanırdım.. Öyle öyle koca bir yazı geçirdik, sonbahar geldiğinde artık korkmuyordum hatta her sabah ananeme "burun baktırmak" bir eğlence olmuş, güldüğüm bir oyun olmuştu.

Canım ananem.. Benim korkumu ciddiye aldığın, beni o küçük yaşımda ciddiye aldığın, yarım değil tam insan gibi davrandığın için ve beni korkumu yenmekte aktif olarak uğraştırdığın için teşekkür ederim. Seni tanımak, seninle doya doya bir çocukluk, gençlik ve azıcık ucundan yetişkinlik geçirebilmek, benim için çok büyük bir şanstı.. Huzur içinde uyu, mekanın cennet olsun..

2 yorum:

  1. Aminnnn eminim seninle gurur duyuyor; ölüm diye bir şey yok Ceren sadece boyut değiştiriliyor ve öteki boyut buradaki boyuta tamammiyle hakim; o nedenle ölen insanlar için yapılabilecek en iyi şey onlar adına mutlu olup iyi şeyler düşünmek

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ondan şüphem yok da işte ayrılık çok fena özlemek çok fena be Tüten.. Hoş düşününce hepimizin gideceği yer aynı, sadece bir zaman farkı, onu da onlara layık doya doya sindire sindire yaşamalı di mi?

      Sil

Anonim yani isimsiz ya da rumuzsuz yorumlara, hakaret, belirli bir gruba karşı ayrımcılık ya da ırkçılık içeren yorumlara, en önemlisi de yanlış bilgi ya da yönlendirici (melisiniz, malısınız'lı) yanlışlar içeren yorumlara BU BLOGDA YER YOKTUR. Bu davranışları yapan kişiler, genel huzurumuz için engellenecektir. Teşekkürler!