21 Mayıs 2016 Cumartesi

Kızımdan öğrendiklerim (2+ yaş)

İki sene önce minicik bir yavru verdiler koynuma, "haydi hayatı öğret bu yavruya" dediler. Meğerse ben öğrenecekmişim hayatı ondan, ilk sene öğrendiklerimi bakın buradan okuyun. İkinci sene öğrendiklerimi ise buradan. Şimdi geldik yaşamın 3. senesine, buyrun 2 yaşındaki kızımın bana öğrettiklerini ben de size öğreteyim:

Mayıs: Taşınacağımız eve ilk defa girip evi "kocaman" bulan kızımın ilk tepkisi "anne ben burda tek başıma mı yaşayacağım? oleyy!" Yok cicim, sevgilin 4,5 yaşındaki A. ile yaşayacaksın, yavru ne diyosun yaa, daha 3 yaşında değilsin, temiz bi 14 senen var ayrı eve çıkmaya.. Derken.. 3 senenin ne kadar hızla geçtiğini öğrendiğim aklıma geliyor, o 14 senenin de bir göz açıp kapayana dek geçivereceğini düşünüyorum, bi hüzün çöküyor be dostlar.. Annelik neymiş biliyor musunuz; upuzuuun hiç bitmeyecekmiş gibi geçen günler ile kıpkısa birden bitiveren yıllarmış..! 

Nisan: "Fena halde deniz ve güneş tatili gelmiş yavru"nun önderliğinde evdeki tüm şişme simit, top, deniz oyuncağının hazırlanıp, bikinilerin giyilip, koca yatakta "yüzüyormuş gibi" yapılacağını, cup diye "su süsü verilmiş yastığa" atlanacağını ve bu oyunun saatlerce oynanıp bir deniz günü kadar insanı yoracağını, "denizsiz yaşanmaz, deniz yoksa da yaratılır" mottosu içinde öğrendim.. 

Mart: Aşırı hassas ve antenleri havadaki huzursuzluğu yakalamak ve bunu kendine ciddi dert edinmek amacıyla çalışan bir çocuğa sahipseniz, ona çaktırmamak adına eşinizle sözsüz, tamamen kaş göz işaretleriyle kavga etmeyi ve satır aralarında da çocuğunuza "ayy ne güzel bir gün, ailecek ne mutluyuz" falan temalı saçma sapan cümleler kurmayı öğrenirsiniz. Demek ki anne baba olmak, tiyatrocu olmakmış..

Şubat: Çocukla yemek yapmanın hiç de öyle cicili bicili bloglardaki gibi olmadığını, çok sağlam sinirler gerektirdiğini, ayrıca temizlik düzen obsesyonunuz varsa kesin tedavinin bu olduğunu ve de yapılan yemeği "kendi yaptı" diye yemesinin de yalan olduğunu öğrendim.

Ocak: Geçen 6 ayda öğrendim ki; 2 yaş çocuğuyla tartışmaya girmeyin, kazanamazsınız. Mesela ben dün gece tepedeki ayın vanilyalı dondurma topu olduğunu kabul ettim. Yarın dünyanın düz olduğunu dahi kabul edebilirim, belli olmaz..

Aralık: Daha konuşamazken, hatta düşündüğünü bile sanmadığım dönemde seni uyutmak için söylediğim "küçük kardeş can" isimli şarkıyı, neredeyse 10 aylık bir süreden sonra ilk kez bu gece tekrar hatırlayıp söylerken, senin de hatırlayıp kelimesi kelimesine doğru şekilde söylediğini şok içinde fark edince öğrendim ki, beynin hakikaten bir bilgisayar ve herşeyi ama herşeyi kaydediyor.. Demek ki doğduğun andan itibaren her anına, ağzımdan kaçan her heceye, her davranışıma dikkat etmem lazım be çocuk, bugün de şoklar içinde bunu öğrendim!

Kasım: Bi "M"okun bu kadar "kıymelimsss" yapılıp aylarca günlerce tutulabileceğini, bunun çiş tutmaya da neden olacağını, 20 saat hatta uykuda bile o koca göbekteki çişin tutulabileceğini ve bu sorunu çözmek için ailecek doktorlara, psikologlara taşınacağımızı, koca 1 sene boyunca da çözemeyebileceğimizi (ortalama 1 sene alıyormuş) ve sonunda pes edip "bu da bir dönem, bu da geçecek"e bağlayacağımızı öğrendim.


Ekim: Neden tüm anne bloglarının çocuklar 2 yaş civarındayken birden kapandığını keşfettim: tükenmiş anne sendromu.. Nefes alamıyorum! Boğuluyorum be blog! Hayatta hiç bir şeyin bir insanı büyütmek kadar fiziksel ve psikolojik anlamda zorlamadığını öğrendim.

Ekim: Aslında zor olanın çocuk değil, çocuğu büyütmek olduğunu; anne baba olarak kendi çocukluğundan gelen uyku, yeme, tuvalet ya da sınır koyma gibi hassas noktalarımızın olduğunu ve çocuk denen "insan yönetim uzmanı"nın da bu hassas noktaları çarçabuk yakalayıp direkt bunlara vurmaya çalıştığını; senin ana baba olarak en büyük silahının "vurdumduymazlık" ya da "hiiiç aldırmazmış gibi görünmek" olduğunu öğrendim. Örnek: sen kendine güvenli bir şekilde "istediği kadar ağlasın" dediğin an tepinmekten vazgeçen çocuk..

Ekim: Hani anne ve ananelerimizin sadece tek kaş kaldırma, dudak büzme, göz devirmeden oluşan ve bizi kalabalık ortamda tek bir kelime etmeden "hizaya sokan" koca bir iletişim becerileri vardı ya, o becerinin çocuğum konuşmaya başladığı anda bana ve eşime geçeceğini ve "o çikolata tabağını yok et" ya da "koltuğun köşesinden sarkıyor düşecek dikkat et" gibi koca cümleleri bile tek bi göz kısma, kulak titretme ifadesiyle konuşmadan birbirimize anlatabildiğimizi öğrendim, hem de Alman kocayla yahu..

Eylül: Kreşe başlayan minikten çok annesi heyecanlanıp eli ayağına dolaşabilir, heyecandan mide krampları yaşayabilir, kapıdan uğurlarken miniğin yerine o gözyaşı dökebilir diyorlardı, doğruymuş. Okulun ilk gününde hissettiğim heyecanı, kızımın okulunun ilk gününde aynen hissediyorum! Başarılı ve mutlu, uzuun eğitim yılları başladı bile (ne çabuk!); darısı diplomalarını, mezuniyetlerini, başarılarını görmek olsun! (Ha bir de bu vesileyle tüm eğitim sisteminin aslında tükenmiş anababaları çocuktan kurtarmak için icad edildiğini de öğrendim :P)

Ağustos: "Daha 2 yaşında, anlamaz" dememek gerektiğini, dinlemez gibi gözüküp can kulağıyla dinlediğini, anladığını, etkilendiğini ve olumsuz ufacık bir şeyi minicik beyninden silmek, unutturmak için haftalarca insan üstü bir gayretle uğraşmam gerektiğini öğrendim. Anlaşıldı; bundan sonra ağzımdan çıkan en ufak bir heceye dahi dikkat etmem gerekiyor! Anne olmak, özdenetim sanatında uzmanlaşmak demekmiş..

Temmuz: Hiç nedensiz yere otobüste iki yaş krizi yaşayan kızımı sadece öpüp okşadım, sakin kalabildim diye beni izleyen bir Alman kadının beni tebrik etmesi ve otobüstekilerin de ona katılıp beni alkışlamaları üzerine iki şey öğrendim; bir, çocuk sevmez dediğimiz Almanlar meğerse anne severmiş, iki, bu işler sadece filmlerde olmuyormuş ve hiç tanımadığı birinden bir güzellik görünce insan nasıl mutlu oluyormuş! Yaşşşa be teyze!

Haziran: Öğrendim ki, anne olmak, yine kendin gibi bir anne-dost ile sabah 08.15'te buluşabilen ve bunu da gayet normal karşılayan kişi olmak demekmiş. E o saatte nere açıktır? Gittiğimiz yer doğal olarak Kılavuz Karga Kahvaltı Evi (attım ayol, öyle isim mi olur, direkt batarsınız valla!)

21 yorum:

  1. O sabir devamli hic bozulmadan kalsa bir de. Benim icin yani:-)
    Burada cocuguna sozunu geciremeyen,pohpohlayan anne görünme ihtimaliniz de var. Teyzeye sevgiler :-)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Görün aman boşver, sinirli herşeye çatan anne gibi görünmekten daha iyidir ;)

      Sil
  2. canım benim o iş türkiyede sakin kalabilmek olarak değil "çocuğunu ağlatan anne" olarak adlandırılıyor :S
    bebeye karşı sakinim de etrafa karşı olamıyorum :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Üç maymunu oyna boşver, çok abartırlarsa "lütfen susun, sizin sesinizden yorumlarınızdan rahatsız oluyor da ağlıyor, bakın hepimiz sakin olalım susacak" dersin, susmazsa da nanik yapar gidersin :P
      Şaka bir yana bazı insanlar çok sinir bozucu oluyorlar, o nedenle Türkiye'ye geldiğimde ben asosyal takılıyorum sadece ailemle arkadaşlarımla ;)

      Sil
  3. İyimiş:)) bnmkide suda babasıyla yuzen cocukları gordukçe aglayıp bagırıyor(babasız tatıldeyız ya suan) babaaaa babaaa dıye bagırıo,napabılırım sarılıp anlatıyorum opuyorum..bazen sakınlesıyor bazen aynen bagırıyor.babada teyzenın bırı "eee kızım babasından nıye ayırıon yavruyu yazzıkkk bak aglıo" dedı.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bak aklıma arkadaşımın oğlu geldi, 1,5 yaşındayken kimi görse "babam bu hafta işte, cuma akşamı gelecek" diyip duruyordu kuxu :) Duygylandım bak şimdi Allah kimseyi tatil ve iş dışında yavrusundan ayırmasın :)

      Sil
  4. bu kreş olayı da başlı başına bir yazı konusu olmalı :)
    bence en iyisini yapmışsın. wc eğitimi için 2 yaş ama kreş için 3 yaş Tr'de..
    bence tam tersi olmalı. 20 temmuzdan beri gönderiyoruz bizim sıpayı. o kadar memnunum ki anlatamam.. yemesinden konuşmasına, uykusundan mutluluğuna, aktivitelerinden gezmelerine resmen oğluma ideal anne oldular :)
    ilk gün ben de aynı şeyleri hissetmiştim. baktım ki oğlan hiiiç oralı değil. kreş sonrası sendromu var bu arada şekerim (vallahi varmış), hazırlıklı ol :))
    akşamlarımız bazen korkunç geçiyor bizim. ağlamalar, diretmeler, yere kapanmalar.. ama onu da artık yavaş yavaş aşıyoruz. en önemlisi çok mutlu ve acayip özgüvenli bir çocuk oldu..
    umarım siz de kolay atlatırsınız ve memnun kalırsınız..
    zaman ne çabuk geçiyor değil mi? doğduğu gün gözünü bir açsa diye gözlerimi kırpmadan bakıyordum yüzüne, şimdi okullu olduk. yarın bir gün bunlar evlenir gider de :P

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yazdım bileeee :)))
      Türk çocukları bilim adamı gibi yetişiyor yahu..
      Ay inşallah kreş bizim için de sizinki gibi olumlu olur, Maya çabuk alışacak gibi durmuyor ne yazık ki ama hastalığın da etkisi var muhakkak.. Ay umarım o sendroma ben de kapılırım hahahaha iple çekiyorum!

      Sil
  5. okul maratonu başladı demek. hayırlı olsun. sevglier. berrin

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ağzımdan çıkan her hece kaydedilmiş her agresif davranış kaydedilmiş. benimki olumsuz bir şey söylediğimde kızıyor bana. geçen siyasi bir yorum yaparken kızın yanında deli adam manyak kelimelerini kullandım bu yüzden haber izlemez oldum zaten. bana deli değil deli değil demeeeee diye kızdı. ne düşüneceğimi bilemedim aferin kızım deli değil değil bitanem dedim ama ders oldu bana iyi oldu.

      Sil
    2. ağızdan kaçan bazı şeyleri 1 seferde öğreniyorlar, bazı şeyleri 50 seferde öğrenemiyorlar işlerine gelmiyor..

      Sil
    3. evet malesef.bunun sebebi o her zaman kullanılmayan bir tepki bir dil alışkın değil ve hooop kapıveriyor. çok mutlu olduğu zaman yada böyle stresli durumlarda daha iyi öğreniyoruz kanımca ama kendimi tutamadığım için bazen agresif davrandığım için vicdan vicdan vicdan vicdannnnn :(((((

      Sil
  6. Bir annenin yaşadıklarını çok güzel dile getirmişsiniz. Emeğinize sağlık :) Benim oğlum da şuan 25 aylık. Ben de tükenmişlik sendromuna giriyorum bazen ve böyle blog yazarak kafamı dağıtıyorum :) Ama umarım sizin dediğiniz gibi olmam :) Ben de bloguma beklerim neselisusevim.blogspot.com.tr

    YanıtlaSil
  7. bu postu kaçırmışım arada alla alla nasıl olduysa... :)
    eylül ayında gözlerim doldu. anne olduğumdan beri biri duygulandım dese benim içim parçalanıyor, gözlerim doluyor yahu :)

    yaşasın kreşler, okullar :P
    sevgiler...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Tekrar yollanmıyor bi kez yollanan yazı, ondan kaçırmışsındır.. Valla yaşasın da giderse, 1 aydan uzundur evde bizimki, sivil itaatsizlik yapıyor.

      Sil
  8. Ocak ayına bayıldım 😂😂😂

    YanıtlaSil
  9. Her zaman derim, okul sistemi, artık topu atan anne babaların,bari aramızdan bir kurban seçelim çocuklarla o ilgilenirken biz kendimize geliriz düşüncesiyle kurulmuş :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kesinlikle! :D 3 çocuk 1 bebekle evde eğitim yapan bir çılgın tanıyorum, pes etmek üzere..

      Sil

Anonim yani isimsiz ya da rumuzsuz yorumlara, hakaret, belirli bir gruba karşı ayrımcılık ya da ırkçılık içeren yorumlara, en önemlisi de yanlış bilgi ya da yönlendirici (melisiniz, malısınız'lı) yanlışlar içeren yorumlara BU BLOGDA YER YOKTUR. Bu davranışları yapan kişiler, genel huzurumuz için engellenecektir. Teşekkürler!