26 Nisan 2017 Çarşamba

Aklı başında bir insan, neden 5 çocuk ister?

Dün "Hanzo ile Greta"nın anasıyla buluştuk. (!! Evet, biz onca badireden sonra galiba arkadaş oluyoruz !!) Laf lafı açtı ve Greta'nın anası bana önümüzdeki 6 ay içinde 3.'yü yapacaklarını açıkladı. Ben bu tip durumlarda takındığım şaşkınlığını gizlemeyi zor başaran anlayışlı yüz ifadesi ile (var öyle bir ifade, işte yanda) "oo valla iyi cesaret" demiş bulundum çünkü benim gözümde 3. yapan insan evladı ile maskesiz Everest 2. ara kampa tırmanmış insan evladı eşit değer taşıyor. Bu iş zor, Yonca.. Kadın demez mi "ben aslında 5 çocuk istiyorum.. Fakat sanırım 3'te kalmak "zorunda" kalacağım.." O an işte benim yüz resmen scream tablosuna dönüştü. Dışımdan "aa neden?" diye sorarken içimden "aklı başında bir insan evladı bu devirde - ya da her hangi bir devirde - neden 5 çocuk ister, canına mı susadın kadın?" diye bağırdım resmen. Duymuş olacak ki, uzun uzun açıkladı nedenlerini: "sanırım gürültülü, karışık bir ev seviyorum" cümlesiyle, sadece..

Şaşırdım doğrusu. Bana göre 5 çocuklu bir aile çılgın bir aile. Düpedüz delilik. Normal insan bunu kendine neden eder?

Sonra birden Lukas gülümsedi karşıdan.. İçim eridi. Kadını bir saniye kadar anladım sanki. Lukas'a bakıp "bu benim son çocuğum" diye düşününce, bir an içimi bir hüzün bastı! Valla yahu.. Ben de şaşırdım o an kendime, hani ölmüşsün, ruhun vücudundan ayrılmış, dışarda soğuk taşta yatan bedeninle gözgöze gelmişsin, öyle bir hüzün hali, anladınız mı? (Hollywood filmlerinde sıka gördüğümüz için artık bu sahneye aşinayız malum).

3 çocuklu çok arkadaşım var. 2 çocuklu ya da 1 çocuklu arkadaşlarım da var ve doğrusu hepimiz "çok zor" diyoruz. 2. çocuk olunca ben de "1 çocuk da neymiş anam" lafını ediyorum bolca, "3.yü düşünüyor musun?" diyenlere göz deviriyorum falan. Ama Lukas'ın karşıdan güldüğü o kısacık anda ya da Maya'nın koşup boynuma atladığı o tarifsiz anlarda, hani insanın içi sevgiyle dolup taşıyor ya.. İlla çocuk değil, aynı hissiyatı ne bileyim çikolata yerken, köpüklü bir jakuzide totona totona masaj yaptırırken ya da kedin/köpeğin başını okşarken.. Sevgi aynı sevgi, yemin ederim. Dünyayı döndüren bu zaten, başka bir şey değil.. Sevgi alışverişi..

Fakat bu sevgi hissiyatını yakalamak için, hepimiz farklı eylemlere girişiyoruz. Hepimiz aslında "sevgiye doymak" istiyoruz, hep o tokluk hissini arıyoruz. Bu sırada bazımız kitap yazıyor, bazımız paraya mülke sahip olmaya çalışıyor, bazımız seyahat ediyor, bazımız da "uleyn sanki hayatın anlamını buldum lan: çocuk yapmak" diye düşünüyor. Olabilir. Herkesin hayattan doyum alma tarzı başka..

Lukas'a baktığımda, gerçekten "bu benim son çocuğum.." diye düşünüyor ve hem "oh be" diyor, hem de "malesef.."i geçiriyorum içimden. Sanırım hepimiz aynı şeyleri düşünüyoruz, ister tek çocuklu, ister çok çocuklu olalım.. Çünkü çocuklar, en Tazmanya canavarı olanı bile (gerçek hikaye bak), saf sevgiyi bulmanın bir yolu. Fakat, bir yerde de durmak lazım. Yoksa kedili kadın'caazlar gibi olunuyor, içerde durum şahane olabilir ama üzgünüm, dışardan çok çocuklu insanlara ben hayranlıktan çok acıma hissi duyuyorum. %51'e karşı %49 diyelim :P böyle düşünüyorum. Ama acıma hissim aşağılama acıması asla değil, daha ziyade, kim bilir ne kadar zorlanıyordur, çok çocuğun derdi de çok oluyordur, hangi birine yetişeceksin, hepsini nasıl eşit duygularla büyüteceksin, devamlı endişeyle mi yaşayacaksın diye düşünüyorum. Daha da ileri gidip, kadıncağızın tüm hayatı ev ve çocuklar olmuş, belki kendini yalnız hissediyordur, belki çocuklar büyüyüp evden ayrılınca (varmış öyle bir deneyim, evden ayrılan çocuk irisi, fiyuuuv, şahane..) hayatta çocuktan başka şeyler olduğunu fark edip acaba "tüh, gençken şunu da yapaydım" der mi acaba, ne bileyim, kariyer, sosyal hayat, spor, seyahat.. Tamam çocukla da güzel ama çocuksuz tüm bunların tadı da başka be.. Yalan mı?!

Bazen çok çocuklu bir aileyle karşılaştığımda, içimden "tüm bu çocuklar büyüdüğünde acaba ne yapacak?" diye geçmiyor dersem yalan olur. Belki de "torun bakacak.." Olabilir. Ama ben sanki hayata çocuk büyütmek dışında başka şeyler için de geldiğimizi düşünüyor gibiyim, çok çocuklu arkadaşlar alınmasın ama, ben hem çok çocuk büyütüp hem de kariyerini, sosyal hayatını dengede tutabilen birine henüz rastlamadım.. Belki bu yandaki bacı..?!

1930'larda "7 çocuğu vardı, hem de kocası ölmüştü, ondan kalan fabrikayı ayakta tutuyordu" türü kadınlar varmış ama onların da bir klan gibi yardımcıları varmış, büyük çocuklar küçüklere analık babalık yaparmış, fabrikada bu işten anlayan danışman kalfalar falan olurmuş, ne bileyim şimdiki gibi "çocuk yaptım ona odaklandım 2 sene yokum, çüüüüz" kafası yokmuş insanlarda.

2 çocuğum var ve onları "layıkıyla" büyütmek için hayattan 4 senemi bloke ettim. Buna "karanlık çağlar" diyemem çünkü çocuk büyütmek başlı başına bir proje oldu benim için, layıkıyla yapayım istedim ve kariyerime ara vermek, geç tattığım anneliği kariyerin önüne koymak istedim. 2 sene şu pembe domuzcuk gibi koynumda olsunlar, sonra n'aparsam yaparım dedim. 4 sene! 3. çocuk için bu 6 sene olacak. 6 senelik bir boşluktan sonra, 40'larında ne yapabilirsin ki? Hangi işveren 6 senelik boşlukla seni almak ister, 6 sene elini değmediğin meslekte sen ne kadar yeterli hissedersin?

Bazen insanların sadece bazı diğer "yaşam rollerinden" kaçabilmek için çocuk yaptıklarını düşünüyorum. Çünkü çocuk yapan "çalışmıyorum, çocuğuma bakıyorum" diyen "ana"ya tabii ki saygı duyuluyor. Çocuk yapan, sonra işine geri dönen anaya daha da saygı duyuluyor "bak kadın çocuk da yaptı kariyer de" diyoruz. Ama çocuklar 2-3-4 ne bileyim işte bi kıvama gelmiş ve sen hala evdeysen, ya yeni bir çocuk yapıp onun sorumluluğuna sığınmak, ya da çocuksuz saatlerde boşluğa düşmek, çevreden de "yazık ya, çocuktan sonra işe dönemedi, bak eve hapsoldu" lakırdısını dinlemek durumundasın. Başka yol var mı? (Kitap yazıyorum de :D çok entel ve 2-3 sene geçerli bir bahane :P)

Yani 5 çocuğu yapanları, bu nedenle anlıyorum. En kolayı ve de en zoru aslında.. Madalyonun hangi yüzünden bakarsan. 3. çocuk hissi bana da geliyor çünkü ara sıra "L. kreşe başlayınca n'apıcam uleyn?" endişesi geliyor ama hem kendime güveniyorum, ben yaparım, dönerim ben eski hayatıma, kariyerime, ara verdiğim noktadan devam ederim, "yaparım ben!" diye telkin ediyorum kendimi, hem de bir daha hamilelik mi, doğum mu, Allah korusun, bu konuda hakikaten "bittim, yeter".

Ama biri gelse de dese ki "Öğrenen Anne'ciğim bak hazır yapılmışı var, hem de doğurduk senin için, 2 aylık da yaptık, al buyur bundan sonrası senin". Vallahi alırım o bebeği de :D Gözüm dönüyor ayol.. Ne oda var, ne arabaya sığar, ne para pul bol ama biri derse ki "hem de kız"... Ay dur dur, hem de "bukleli bukleli saçlı, hem de mavi gözlü!" Anam mavi gözü tutturduk mu bu sefer, verin maviş bebemi banaaaaaaa! :D Ömür geçti bendeki mavi göz takıntısı geçmedi. Yaw eşim ve tüm ailesinde 1 tanecik bile kahve göz yokken, resmen turkuaz gözlü giller familyasından güvey almışken, ayol iki çocuğun bari biri.. Neyse.. Allahım gözleri görsün, sağlıklı olsun, gözleri dünyaya güzel baksın, güzellikleri görsün, güzellikler de onları görsün de.. Bir yeşil ela, bir gri gözlü çocuk sahibiyim diye şükrediyorum, salla maviyi be.. (Alacağın olsun mavi.. Bundan sonra böyle..)

Yani özetle; 2 yeter. Çok şükür. Onları büyüteyim, biraz da kendi hayatıma, kendi hayallerime zaman ayırayım. Biraz da eşimle birbirimize bakalım. Biraz da kendimiz ve birbirimiz için yaşayalım...

25 yorum:

  1. Yaziniz cok guzel olmus emeginize saglik,benim de bir kizim var acikcasi ikinciye cesaret edemiyorum cok hareketli oldugu icin ,evlat sevgisinin esi benzeri yok ama 2,3 derken bir sonu da yok , o yuzden herkes kendine guvendigi olcude cocuk yapsa hem dunya hem ebeveynler icin cok daha iyi olacak diye dusunuyorum :) Dogurup dogurup kendi haline birakanlari da goruyoruz etrfata kimseye saygisi olmayan cocuklar sonra.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok haklısınız, bazıları Allah rızkını verir diyorlar ama ben katılmıyorum, insan önce kendini ve şartlarını bilmeli.

      Sil
  2. Bir ara sekiz çocuklu bir kadının bloğunu okuyordum. Aynı yıl evlenmişiz, ben ikide pes etmişim o sekiz tane doğurmuş. Belki sonra daha da doğurmuştur, pek dindar bir hristiyandı zira. Üstelik bir de okula başladıydı sonra, kendimden utandım yahu :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben daha karnımdakine, "Oha bizim ne kadar da fazla çocuğumuz var diyorum." Şu an doğmamış olduğu için yazıyla sıfır tane çocuğumuz var. Zekizzzz miee?! diye kalakaldım. :D

      Sınıflamak istemem ama (ay, gıybet etmek istemem ama deyip gıybetin doruklarında dolaşan altın bilezikli teyze mode on) bu Amerikan analarının yok ev yoğurdu, yok ev yapımı tavuk suyu, yok organik bilmem nesi ıvırı zıvırı takıntıları da yok. Düşünsene, bir kaç sene sonra dayıyolar mısır gevreğini sabahları, bitti gitti. Peyniri, avokaosu, sütü, yumurtası, yedisi, yemedisi düşünmüyorlardır herhalde. :)

      Sil
    2. Handan'cım, benim 10 çocuklu bir komşum vardı, hem de acaip zenginler eğitimli insanlar falan ama dediğin gibi koyu katolik. Doğum kontrolüne karşı vs vs.. Yazık ya, Tanrı'nın sana verdiğim bedene iyi bak dediğini duymamış nedense.
      Amerikan analarını bilmem ama Alman anaları dikkat ediyor ;)

      Sil
  3. Ceren bu farkı sen daha iy görürsün eminim biz türk anaları daha zor çocuk büyütüyoruz sanki inanılmaz yoruluyoruz büyütürken çünkü hep bi panik halindeyiz hep bir sonraki adımlarını hesaplıyoruz. Yabancılar daha rahat gibi geliyor. Tatillerde otelde bağıran çağıran yerden yere kendini atan bir tane yabancı çocuk görünmüyor onlar 5 çocukla tatile geliyor sesleri çıkmıyor biz maşallah tek çocukla oteli ayağa kaldırabiliyoruz :)) Bu yüzden onlar daha çok çocuk yapabilirler sıkıntı yok mümkünse türk anaları 5 tane yapmasın :))) bende 3.yü evlatlık bir çocuk alarak sahip olmak isterim ama bu sorumluluğu alabilecek stres yönetimine henüz ermedim belki ilerde kısmet artık :) 2 iyidir 2 :)))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Endişe çok bizde evet.. Bu biraz kültürden de geliyor, bahsetmiştim sanırım daha olumsuza odaklıyız, çok gülme ağlarsın vs.. Yabancılar daha rahatlar, daha bireyseller, daha kendilerine bakıyorlar, sonra çocuk diyorlar..
      Fakat bence bu 3-5 çocuklu ailelerde zaten çocuklar birbirine baktığı için sanki en zoru 2 çocuk gibi :D Ya da 1 çocuk mu en zoru evet evet 1 zor çünkü tüm ilgin tüm endişelerin bir noktadaa toplanıyor evet 1 en zoru :D

      Sil
  4. İtiraf etmek gerekirse bende Greta'nın anası gibi düşünüyorum .Üstelik daha 2., 21 aylık ve bazen ben yolda yürürken 'Şu anda bu yorgunlukla adım atmaya nasıl kuvvet buluyorum kendimde ' diye düşündüğümde oluyor.Daha da üstelik sabah 6:30 da kalkıp 6:55 de evden cıkıp bütün gün insanlara laf anlatıp 7:15 den once eve donemıyorum.Biliyorum ki mükemmel anne değilim hatta çok eksiğim var. Ama yine elimden geleni yapıyorum kendimce,ne biliyim eve gelince ayağımı uzatıp ellerine ipad tutuşturmuyorum oyun oynuyorum,zaman geçiriyoruz beraber falan filan.Bu noktada bende diyorum ki 'Manyak mısın ne 3 ü' .Hatta en yakın arkadasım 2. yi öğrendiğinde 'ya sende gerçekten bir tür mazoşistlik var galiba 'dedi ki gayet ciddiydi bunu derken.Tek çocugum ,annem dışında hayatta görüştüğüm tek akrabam yok,acaba diyorum hani kendi akrabalarımı doğurup kendi sülalemi kendim mi kurmaya çalışıyorum.Muhtemelen 3 ü yapamam ama bu istediğim gerçeğini değiştirmiyor.....

    YanıtlaSil
  5. Maddi ve manevi durum yeterliyse neden olmasın? Dünyadaki tüm işler kadınları ikinci sınıf gören patronların elinde olmadığı için şanslı bir azınlık kariyerini düşünmeden istediği gibi doğurabiliyor, keşke her kadının doğurma ya da doğurmama hakkı bu kadar rahat ellerinde bulunsa. Daha annelikten nasibimi almadım ama Greta'nın annesine katılıyorum, ben de kalabalık bir ev isterim (benim çocuklar da tercihen mavi gözlü olsun dkhfj), tek çocukluğu kendim tecrübe ettim, ileride maddi durumum iyi olursa çocuğuma yaşatmam, tabii önemli olan doğurmak değil, sağlıkla büyütmek. Ayrıca onun kızı Greta. Tabii birkaç tane daha ister.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ahahahaha evet ya Greta faktörünü unutmuşum! hakkaten yaaa..

      Sil
  6. Icimde 3ncuye dair bir his var :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :)) Allah korusun, başımıza bir kaza vermesin! 3.ye aşırı bir istek duyarsak bile artık biyolojik olmaz, öyle diyeyim. Şu süt işleri bitsin, regl olayım bi, koşa koşa Dr.Kuş'a kalıcı bir çözüm aramaya gideceğim.. Hayırlısıyla.

      Sil
  7. Ben Hollanda'daki çok çocukluları görünce (ki ortalaması 3 bazıları daha fazla) çok çocuk olayına sıcak bakıyorum ama bizim şartlarımız ile onların şartları gerçekten farklı. Ve yazdığın gibi acınacak bir halde değiller hiç. Çoğu part-time çalışıyor üç aydan itibaren, büyükanneler çok yardımcı oluyor, üç aylıktan itibaren bir iki gün kreşe gidiyor çocuklar, ya da baba da part time çalışıyor haftanın bir iki günü aynı anne gibi o bakıyor çocuklara. Yani anne hayatına çok büyük değişiklik olmadan devam ediyor. Ben de bir ara çok istedim üçüncüyü, ama şimdi gitti o his. İki numara iki yaşına geldikten sonra herşey daha eğlenceli olmaya başladı, tatillerimiz, evdeki zamanlarınız. Şimdi heyecanla beklediğim şey onların büyümelerine tanık olmak, onlarla dünyayı gezmek, öğretmek, satranç oynamak, kız okumaya başlayacak bu süreçler... çok merak ve heves ediyorum. Bebek bakımı yeter biraz da bu yönlerini yaşayayım hayatın

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Burda büyükanne mevuzuu yok işte :D
      Evet ya, bebeklik kısmı şirin ama zor, yeter..

      Sil
  8. valla ceren ben başka düşünmüyorum. zirvede bırakalım şanımız yürüsün diyoruz karı koca :)
    ama greta'nın kardeş yapmış olmak için değil, çocuk sahibi olmak için istemesi hoşuma gitti. ama ya ben teki için bu kadar endişeleniyorum bunu x5 düşünemiyorum...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Endişe konusu çok fena Pelin.. Hakikaten katlanıyor, acaba bir bar var onu atlayınca endişesiz mi oluyorsun 3. çocuktan sonra falan? :P

      Sil
  9. Bence çağımızda çocuk yetiştirmenin geldiği nokta neyse (über ilgili, 7-24 oyun oynayıp aktivite yapmalı, sağlıklı besin diye toto yırtmalı en ufak problemde soluğu uzmanlarda almalı, konuyla ilgili 158 tane makale okumalı olan hani :P) kariyer algısının geldiği nokta da o :))

    Eskiden çocuk yetiştirme neyse çalışma da oymuş ya! Kariyer diye Bi laf bile yokmuş. Salla başı al maaşı, insanlar görev tanımı neyse onu yaparmış; milyon tane havalı pozisyon adı yokmuş gelebileceğin son nokta müdürlük, müdür yardımcılığı falanmış
    :))) çalışmaya, üretmeye, ekmeğini kazanmaya böyle derin derin, koca koca anlamlar yüklenmezmiş :D Yapılan iş de aynıyken halbu ki..
    Yani insanlar eğitimini aldığı, deneyimini kazandığı, iyi yaptığı işleri yapsın geçsin işte. Kariyer yapıyorum, entelektüeliteye doyuyorum, başarı hazları yaşıyorum; evde oturan gadına anlam veremiyorum diye diye yaptığın şeyi bu kadar parlatmanın cilalamanın gereği ne? (Eleştirim sana değil, sen böyle düşünüyorsun yazdığından bunu anladım demiyorum. Genel hissiyatım bu "kariyer yapmak" tanımı üzerine düşününce :P)

    Hah işte bu düşüncemden hareketle çok çocuk yapma motivasyonunu da "kariyer yapamadı bari analığı misyon edinsin, soranlara çocuk bakıyorum benim de işim bu diyebilsin" kaçışı olarak görmüyorum ama. Normal, geleneksel, hatta nostaljiyle moderniteyi ekleştirmiş retro ana Demek ki o da :)

    Kendime gelince; Bebek kokusuna, özlemine, sevgisine her zaman varım ama 3. Çocuğa yoğum eheuheue. Ay kafaları yedik valla ceren :)) şu an 3 yaşa aylar kaldı, neredeyse bitti bu iş ama o kadar yoruldum ki... Şey gibi hissediyorum 3. Çocuğu düşününce hani maraton koşmuşsun, bitiş çizgisini geçip ipi göğüslemişsin de akabinde hadi Bi tur daha? Hahahaha

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evde oturmak sana yaramıyor Başak. Çık bi kariyer yap :D
      Biliyorsun o bitiş çizgisinden sonra hemen durulmaz biraz daha koşulur yavaş yavaş durulur :D Bir de bir tur daha "zafer turu" diye bişey var Başak..

      Sil
  10. Çok çocuk merakı bir tek bizde yok ama avrupa yada abd fark etmez 4-5 çocuklu bir suru aıleyı takip edıyorum sırf meraktan.Çiftlikte fln yaşasam ve gece'nin dediği koşullarda yapardım 3-4 tane noolcak ayol zaten iş güç yada sosyal hayat aksamıyor diye ama burada bir apartman dairesının içinde,bir anaokulu bile senelik bir araba fiyatıyken cıksss almayım ben.Yalnız feci özeniyorum o fotileri gördükçe sanırım hormonlar:))o yüzden kocca evde yada yakınlarımdayken nete girmiyorum mazallahh özendiğim anlara denk gelmesin😜

    YanıtlaSil
  11. Ben 4 çocuk istiyorum biraz kalbine inecek gibi olabilir ama :D tabi hiç çocuğu olmayan bir insan olarak böyle bi hayalde bulunmak kolay ama 1. Çocuktan sonra bu bile fazla daha da istemem diyebilme ihtimali de var :) ki akademik kariyer peşinde, dünyayı dolaşmak isteyen bir insanım nereye sığacak bu 4 çocuk :D Benim 4 çocuk istememin nedeni kalabalık bir ailem olmasını istemem küçükken hep kardeş isterdim ben 11 yaşındayken bir kardeşim oldu ama yine de daha kalabalık olalım isterdim. Annemin ailesi çok kalabalıktır ve ben onlara, kuzenlerime falan gidince çok mutlu olurum seviyorum böyle büyük aileleri be! Tabi dediğim gibi bu sadece bir hayal :D tabii birini evlatlık istiyorum çok uzun zamanlardan beri bence yapılabilecek en güzel şeylerden biri öyle işte :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yazdım yazdım sildim, yazamadım yorum :)))

      Sil
    2. Hahaha ben yazayım o zaman hayal işte :)

      Sil

Anonim yani isimsiz ya da rumuzsuz yorumlara, hakaret, belirli bir gruba karşı ayrımcılık ya da ırkçılık içeren yorumlara, en önemlisi de yanlış bilgi ya da yönlendirici (melisiniz, malısınız'lı) yanlışlar içeren yorumlara BU BLOGDA YER YOKTUR. Bu davranışları yapan kişiler, genel huzurumuz için engellenecektir. Teşekkürler!