18 Nisan 2018 Çarşamba

Çocuklar tek başlarına birbirlerinde ne zaman yatılı kalabilir?

Bir süredir Maya arkadaşlarının onda kalmasını ya da bir arkadaşında kalmayı hayal ediyor. Genellikle oyun randevularımızdan sonra iki minik canavarın "noooooolur"larıyla mücadele etmek zorunda kalıyorum: "noooolur M. bu gece bizde kalsın, nooolur E. benim odamda kalsııın". Tabii ki bana göre, 4 yaş, çocukların tek başlarına birbirlerinde kalmaları için çok erken bir yaş. Ben ilk defa en yakın arkadaşımda kaldığımda 10 yaşındaydım ve ailelerimiz çok yakın tanışıyorlardı (kardeşten farksızdık, hala da öyleyiz, en yakın arkadaşımla 35 senedir dostuz). Ama genel anlamda arkadaşlarda kalma ve onların bizde kalabilme onayı ancak 13 yaş ve sonrasında gelmişti. O zamanlar anlayış öyleydi.

Şimdi nasıl bilemiyorum. Akraba çocuklarını tabii bunun dışında tutuyorum ama sanırım bir çoğumuz yine ilkokul ya da orta okul döneminde yatılı misafir (olma) onayı verecektir diye düşünüyorum. Almanya'da bu yaş biraz daha düşük. Bazı anaokullarının "sleep-in" partisi oluyor, yani çocuklar hep birlikte uyku tulumlarıyla anaokulunda kalıyor (buna onay verirdim tabii). Ayrıca 5-6 yaşında bir çok çocuk tek başlarına "sleep-over" yani birbirlerine yatılı misafir olma deneyimi de yaşamış oluyor.

Bu haftasonu bizim de ilk defa yatılı çocuk misafirimiz oldu. Kızımın kendiyle yaşıt eşimin kuzeninin kızı, J. bize geldi ve haftasonunu beraber geçirdik. Pazartesi sabahı kesinlikle bir zihinsel ve fiziksel spa'ya ihtiyacım olsa da, çok zevkli geçtiğini söyleyebilirim. J. ile Maya, doğduklarından beri kankalar. En az 3 haftada bir tam gün görüşüyorlar. Biz eşimle ikimiz de tek çocuk olduğumuz için, bu 2. göbekten kuzen bizim için çok kıymetli, çünkü ailedeki tek çocuk o (en geniş ailelerimizi hesaba katsak bile, en küçük birey 35 yaşında!). Ayrıca J. bizim vaftiz çocuğumuz yani ailesine Allah korusun bir şey olursa, J.'yi biz kendi çocuğumuz gibi büyütmekten sorumluyuz (merak edenler için, Maya ve Lukas vaftiz edilmediler, dolayısıyla bir koruyucu ailemiz yok ve bu beni çok aşırı düşündürüyor.. Neyse..)

J. babasıyla geldi (ben ısrar ettim, yoksa tek başına yollanıyordu!) çünkü bence 4 yaşında bir çocuk aileden bile olsa anne ya da babasından biri olmaksızın gece bir akrabasında kalmamalı (tabii zaruri haller, hastalıklar, anne babanın şartları ya da önemli sosyal planları dışında). İkisi bizden 1 saat uzaklıktaki şehirlerinden cts sabahı geldiler ve pazar akşamı döndüler. Kızlar iki tam gün coştular, sanırım günlük 1'er saat çocuk parkında oynamak dışında burunlarını bile evden çıkarmadılar, istemediler. Biz de "ok" dedik, yemeklerimizi falan hep evde yedik, eşimle kuzeni cts gece koca bir kutu cin/toniği bitirdiler falan (gelicem buna, delirttiler beni). Pazar akşam giderlerken kızlar hüngür hüngür ağladılar, çok şekerlerdi..

J.'ye Maya'nın odasında yer yatağı yaptık. Normalde ikisi de 7.30-8'de uyuyan çocuklar ama bu gecenin şerefine onları beraber yatağa hazırlayıp, masallarını anlatıp, odalarını zifiri karanlık yapıp, bebek radyolarını da takıp kapadık kapılarını, "ne zaman isterseniz uyuyun" dedik ve 1 saat konuştuktan sonra 9.30 da horul horul uyuyorlardı! Şok evet, ben 12.30'dan önce uyumazlar, çığlık ve zıplamaları bitmez, yan odada yatan Lukas'ı da uyutmazlar falan diye düşünmüştüm. Hiç aklıma gelmeyen tek sorun şuydu; eşimin baba tarafı dağlara sevdalı, hepsi sportif tipler, dolayısıyla "yanıyorlar". Bizim 23 derecelik ev onlara cehennem sıcağı verdi ve "illa çocukların odasındaki kalorifer tamamen kapansın ve pencelereler açık uyusunlar!" demesinler!!!! Yahu dışarıda hava eksi derece! Almanlar çocuklarını 18-19 derecede uyutuyor, bahsetmiş miydim.. Gözüm döndü ayol, benim çocuk zatürre olur, alışkın değil.. Uzuuun tartışmalardan sonra pencerelerin kapanması ama kaloriferlerin de kapanması orta noktasında anlaştık (yine de içim rahat uyuyamadım, 18 derece brrrr, akdenizliyim ben ya!).

Uyku kısmı rahat oldu. Yemek kısmı zaten rahat oldu, bu çocuk milleti biliyorsunuz yemez yemez ama bir araya gelince dünyayı yer. Oyun kısmına hiç girmeyeyim, bunlar zaten 1 seneden uzun süredir bizi odalarına sokmuyorlar, diğer çocuklarla oyun randevularımızda da öyle. Yaşasın 3+ yaş yahu, çağır eve bir çocuk, eğlesin birbirini, sen de ara sıra kontrol et ama genelde kendi keyfine bak, ebeveynlikte doruk noktası :D Tek sorun, Lukas kesinlikle istenmiyor ve garibim kapının arkasında miyk miyk ağlıyor, büyüklerle de oturmak istemiyor.. Bir ara Lukas'ı aldılar içeri, sonra saldılar, ağzı gözü ispirtolu kalemlerle boyanmış olarak.. Ama o çok mutluydu tabii.

Banyo küvetinde meyve saati (neden diye sormayın..)


Gecenin korkunç olayı J.'nin Maya'nın kaydıraklı yüksek yatağında gizlice zıplarken, giydiği yerleri süpüren Elsa elbisesine dolanıp 1,5mt'den küt diye yere düşmesi oldu. Allah korudu valla çocuğu. Ben o sırada içerde Lukas'ı değiştiriyordum ve eşimle kuzeni de cin'in yarısına gelmişlerdi, tabii benim bir tepem atsın, ağlayan çocuğu da kapıp kucaklayıp aynen bir "tavuk anne" edasıyla bunların üstüne yürüdüm ve "ne biçim babasınız, çocuklarınıza bakın, zaman cin içme zamanı değil, bu ciddi bir gece" diye çığırdım. Tabii ben böyle adamları azarlayınca olay çocuk için daha da korkutucu bir hal aldı. Babası da "noooolur O.'ya (anne) söyleme" diye yalvarıyor bir yandan! Hey Allahım sanırım haftasonu ben 3 değil 5 çocuk baktım ama farkında değilim!

Yani 2 gün 1 gece süren "ilk yatılı misafir maceramız" böyleydi. Sanırım Maya da yazın babasıyla J.'de kalmaya gider. Maya tabii şimdi üst komşu M. bizde kalsın (annesi dünden razı!), E. bizde kalsın (onunki de!), O. bizde kalsın (tabii ki onunki de!) falan düz gidiyor ama yok cicim, aileden olmayan, hele hele yanında anne babasıyla gelmeyen şimdilik kalmasın bence. Çünkü totom yemiyor arkadaşlar. Küçükler daha. Uykusunda korksa annem diye ağlasa ne yapacaksın!? Sonra bir de düşünmek istemediğimiz kısım var.. Tamam, her hangi bir çocuk istismarı durumunda gelip söyleyecek yaştalar artık ama iş işten geçtikten sonra söylese ne yazar? Henüz karşı koyacak, kendini koruyacak aşamada değiller. Risk almak istemiyorum.

Aslında bu konuda çok düşünüyorum. Yani çocukları olası bir istismardan korumak için yaşa uygun bilgilendirmeyi tabii ki vermeliyiz. Ama bu çok ince bir denge. Dünyanın ve insanların genelde güvenilmez oldukları fikrini aşılamak istemiyorum, tam tersine Maya'nın kendi cümleleriyle: "anne, bazı kötü insanlar da var ama genelde herkes çok iyi di mi?" diye düşünüyorum. Evet naif bulabilirsiniz ya da "aman kötüleri öğret kendini savunsun" diyebilirsiniz ama ben güvensiz ve paranoyak bir çocuk yetiştirmek istemiyorum. Nedeni; bir başka zamana.. Şimdi gerilen sinirlerimi yumuşatmak için biraz kitap, biraz çay, biraz yüz masajı, biraz uyku :)

8 yorum:

  1. zaman cin içme zamanı değil, bu ciddi bir gece! kısmında koptum!!

    peki çocuklar oynarken, bir arada konuşacak hiçbir şey bulamayan yetişkinler napsın :D o suskunları bildin mi?

    belki orada cin içmenin minik bi faydası olabilir :P

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. hahahaha ben de koptum aslında o an kendime ama kucağımda ağlayan bir çocukla gülemedim yahu içimde kaldı.. :D
      Dukuju senin gibi hoşsohbet biriyle konuşacak konu bulamamak ne demek yaaaa, nasıl yaniii?

      Sil
  2. Ben de kizimi dogdugundan beri 17-18 derece de uyutuyorum :) Odasi biraz sicak olsa daha huzursuz uyuyor. Evin 23 derece olmasi durumunda half naked dolaniyor bizim hatun evde, i am sweating diye sikayet ederek :) Nasil alisirlarsa sanirim oyle devam ediyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Harikasın doğrusu o diyorlar zaten. Yok ben kendim donuyorum, itiraf edeyim. Yazın 40 derece havada ben "ohhh biraz güneş gördüm sanki ısınır gibi oldum" diyen biriyim, haliyle evde 21-23 derece bahar havası estiriyorum :) 23 genelde bulmuyor ama 21 şart.. :D

      Sil
  3. Çocuğun kendisine bağlı bence yatılı kalma meselesi, mesela ben çok evci bir insan olduğum için doğru düzgün hiç arkadaşımda kalmadım üniversiteye kadar, genelde onlar bizim eve gelirdi :) 6-7 yaşında bir çocuk bağımsız yetişmişse kendi başına ailenin tanıdığı ve güvendiği başka bir ailede kalabilir bence, Alman sisteminde mümkün yani :D

    YanıtlaSil
  4. Ben aşırı psikopatlaşmaya başladım. Çocuğu anaokuluna gönderesim bile yok. Benimle birlikte atölye, kulüp falan gezsin diye düşünüyorum. Bırak arkadaşında yatıya kalmayı... Gelsinler biz de kalsınlar. Ayy bunaldım. :(

    İtiraf edeyim, ciddi bir gece de ben de koptum. :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Valla sen çocukla göz göze diz dize baş başa bunalmayacaksan.. Ben bunalırım, ikiye kadar aşırı kucakta ama 2 olunca yallaaaah benim felsefem :D

      Sil

Anonim yani isimsiz ya da rumuzsuz yorumlara, hakaret, belirli bir gruba karşı ayrımcılık ya da ırkçılık içeren yorumlara, en önemlisi de yanlış bilgi ya da yönlendirici (melisiniz, malısınız'lı) yanlışlar içeren yorumlara BU BLOGDA YER YOKTUR. Bu davranışları yapan kişiler, genel huzurumuz için engellenecektir. Teşekkürler!