Başkalarına zarar veren çocuğun annesi olmak psikolojisi


Bu bir arkadaşın kızının yanağı, kreşte bir çocuk ısırmış! Normalde Almanya'da ısırmak direkt kreşten atılma nedeni, hiç taviz vermezler. Fakat aile de çocuk gibi "kabadayı" heralde, bir şekilde yağ gibi üste çıkmayı ve "amaaan olur böyle şeyler, kızdık biz zaten, öğrendi o da" demeyi başarmışlar. Okul yönetimi de "ilk defa oldu, gözlüyoruz, bundan sonra özel dikkat edeceğiz" demiş ve olayı kapatmış..

Arkadaş haklı olarak çok sinirlenmiş. Ailenin tavrı sanırım ısırıktan bile daha kötü işlemiş çünkü aile ne bileyim bir özür dileseydi, "biz de üzerinde çalışıyoruz, inanın uğraşıyoruz" deseydi, okul pasif kalmayıp "bu çocuğu özel ele alıyoruz ve kesinlikle dikkat edeceğiz, tekrarlanmayacak" falan deseydi, eminim fiziksel yaralar psikolojik yaralardan çok daha çabuk geçtiği için, arkadaşım da daha kolay sakinleşebilirdi. Bir anne olarak ona hak vermemek elimde değil.

Fakat.. Malesef madalyonun diğer yüzündeki anneye de empati yaptım ben (fazla empati sağlığa zarar) çünkü malesef yontulmazsa bizim Lukas da bildiğin "bully joe" yani saldırgan bir psikopat adayı. O sakin, sessiz bebek yerini 1,5 yaşından itibaren baya saldırgan ve başkasını ağlatmaktan zevk alan bir çocuğa bıraktı! Bu nasıl oldu bilmiyorum çünkü ailede herhangi bir fiziksel saldırganlık, bağrışma olmadığı gibi, dışarda oynadığı çocuklar arasında da böyle bir gözlemde bulunup öğrenme şansı olmadı. Resmen "pleasantville" gibi bir ortamda yaşıyoruz ve resmen doğanın nüfusu ayarlamak ya da dengeyi bulmak için hiç yoktan saldırgan yapıda bir predatör üretmesi misali, oğlumun içindeki canavarı izliyorum! Belgesel gibi! Ve bu öyle bir canavar ki, hiç bir neden yokken (hadi bişeye kızsa da yapsa eyvallah, konuşamıyor derdini anlatamıyor da ondan diyeceğim) gidip Maya'yı çimdirme ya da gelip kolumdan bir ısırık alma, durup durup birden yanındaki bebeği itme gibi tuhaf huylar.. "İçinden geliyor" dışında hiç bir açıklama bulamadım!

Üstelik ısırdıktan 2dk sonra gelip öpüyor (yemin ederim artık sarıldığında korkuyorum, ısıracak mı öpecek mi bilemediğim için!) çiçek getiriyor mesela "yolmuş" bahçeden, sonra burnuma sokuyor birden ya da gözüme dürtüyor.. Ya resmen mayasında canavarlıkla geldi bu çocuk önüme ama yoğura yoğura şekil vermeye çalışıyorum. Bazen de korkuyorum, hani haberlerde seri katiller hakkında anneleriyle falan konuşurlar da, onlar da "ay hiç inanamadık, çocukluğundan beri çok hassas, çok ince biriydi" derler ya.. Acaba ben de ilerde böyle bi duruma düşecek ve "yok ya bildiğin saldırgandı, acı vermekten zevk alırdı, daha 1,5 yaşındaydı ortamdaki kırılgan çocuğu bulurdu ve işkence ederdi" mi diyeceğim, ne olacağım?! Allah korusun ya.. Katilin anası olma psikolojisi çok zor, bacılar.. Çocuğunu kreşe "umarım bugün de kimseyi ısırmaz" diye yollamak da çok tuhaf bir psikolojiymiş!

Ama umudum var, çünkü: 1). ailede saldırganlık yok, dolayısıyla örnek davranışlar hep iyi, kibar, düşünceli davranış olacak, buna eminim, belki o da gözlemleye gözlemleye düzelecek 2). "diğerlerinin çocukları da benimki kadar önemli, onların da kılına asla zarar gelmesin" mottosuyla yaşıyorum hatta bazen "emanet çocuk" diye kendiminkilerden bile özenli ve dikkatli davranıyorum. Yani haddimi biliyorum, saldırgan çocuğun saldırgan annesi olmuyorum. Talih de bana güler heralde..

Bu arada, yeri gelmişken belirteyim; bir çok psikolog tarafından "kardeş kavgalarını ayırmayın" diye öğütler veriliyor anne babalara. Bunu çok tehlikeli buluyorum. Tamam tartışmaları ayırmayalım ama iş fiziksel itişmeye varırsa, kesinlikle araya girme taraftarıyım, yoksa nasıl öğrenecekler "doğru davranış"ı?! Aynı şekilde bazı kreşlerin "özellikle erkek çocuklar arasında itişme kakışma çok olur, normaldir, zamanla ona da cevap verilince (o da yiyiynce dayağı) orman kanunlarıyla durumu öğrenir" türü yaklaşımlarını da çok çok yanlış buluyorum. Erkek çocukların "doğası"nın vurma, kırma, itme, kakma, kavga ve savaş olmadığını fakat bu davranışların anne baba sosyal çevre medya ve okul tutumları nedeniyle, kızlardan daha fazla müsamaha görüp, zamanla pekiştirildiğini düşünüyorum. Yani evet belki çocuğun doğasında "şiddet" olabilir ama bunun yontulmamasının çok ciddi sorunlara neden olacağını düşünüyorum.

Bir de son olarak, toplumumuzda son zamanlarda medya tarafından da pekiştirilen bir "kabadayı erkek" rolüne değer verilmeye başladığını gözlemliyorum. "Erkek dediğin biraz karakter shibi olacak; güçlü, dik, yıkılmaz ve koruyucu olacak" anlayışı çok hakim ama bu tip "güçlü" erkeklerin "güç gösterisi yapmayı seven" ya da "dik" derken "her dediğine diklenen ve kavga çıkarmaya sebep arayan" ya da "koruyucu" derken birden "hayatım onu gitme istersen"le başlayıp dozu yavaş yavaş "bakma, gülme, konuşma"ya getiren "karaktersiz" erkeğe dönüşmeleri de an meselesi. Çünkü arada çok ince bir çizgi var. Onun için, birer kadın olarak, erkek çocuklarımızı mutlaka "yontmamız" gerektiğini ve herhangi bir şiddet eğilimi hissettiğimizde bunu mutlaka onarmaya çalışmamız gerektiğini düşünüyorum. Dolayısıyla; hiç kıymayın, yontun bacılar!
Başkalarına zarar veren çocuğun annesi olmak psikolojisi Başkalarına zarar veren çocuğun annesi olmak psikolojisi Reviewed by Ogrenen Anne on Eylül 14, 2018 Rating: 5

24 yorum:

  1. Bence lukas daha etki tepkiyi öğrenme aşamasında, zamanla değişecektir. Kardeş kavgalarını gözlemledim, çoğunlukla da karıştım. Azıcık itiş kalkıştan öte gitmedi neyse ki, herhalde daha da olmaz, azalmaya başladı çünkü. Bence de anne babaya çok iş düşmeli bu konuda.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Seninkiler tam benimkilerden 1,5 sene ilerde ya, bana çok güzel oluyor böyle haberler, tünelin ucundaki ışık gibi.. Kardeş kavgası bizde henüz başlamadı ama evde bir herşeye ağlayabilen bir de ağlatmaktan zevk alan çocuk olunca çoooook yakındaaaaa diye haykırasım geliyor..

      Sil
    2. Bence lukas okul veya kreşe başlarsa değişir, canı sıkılıyor o da sataşacak insan arıyor haliyle. Bizim ikisi de okullu olunca birbirlerini kızdıracak mecalleri kalmıyor 😂😂

      Sil
  2. Ceren, Doğu genel anlamda sakin ve uyumludur. Hatta etrafımda gördüğüm en sevgi dolu sakin çocuk bence. Erkekler arasında.. Ancak ben de başkalarına zarar veren çocuğun annesi oldum. İten, düşürmekten hoşlanan, ısıran... Sanırım sizin ortam çok sakin, Lukas ondan senin gözüne battı? Bir yerde okumuştum, bu zarar vermeleri gülerek yapıyorsa sıkıntı değil de hınçla yapıyorsa üzerinde durmak lazım diyordu.

    sen ne diyorsun buna?

    yontma meselesine katılıyorum. bisikleti yukarıya çıkaramıyorum. çok ağır geliyor bana. babası da açıklamış. ama şöyle demiş 'kadınlar erkeklerden daha güçsüz olabilirler'

    hayda?!

    4,5 yaş çocuğu durur mu? hemen yanlış anlamış. bana ikidebir, nasıl güçlü olduğunu fakat benim de güçsüz olduğumu örnekliyor. gel şimdi düzelt. volkan dedim, açıkla neden güçsüz olduğumu çocuğa. bu kez şöyle demiş:

    'oğlum, kadınlar biraz hassas olabiliyor'

    hayda?!

    tabi doğu bu durur mu, yine yanlış anlamış. 'anne sen hassassın, ama ben erkeğim, ben hassas değilim' diyor.

    ekjhrkjg kısacası, çocuklara ne öğretirsek şiddetli şekilde fanatiği oluyor. kabadayılık aşılamak nasıl kolay, hemen gaza gelmeye hazırlar. yontmak lazım yontmak.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sorun aslında direkt genellemelere varmak, kadınlar böyle erkekler şöyle.. Ya da annen böyle.. Halbuki annen güçsüz değil, annen bisikleti taşımakta zorlanıyor çünkü bisiklet ağır deseymiş yargılamadan :)
      Bence zorlanırsan “e madem güçlü erkeksin hassas da değilsin onzaman hafi kendi bisikletini taşı” de :)))) Ya da bi bisiklet kilidi al demire bağla bacım nedir bu hamallık?

      Sil
    2. volkanın ifadeleri işte. güya hayatı öğretiyor çocuğa. kızlara kibar davranalım filan diyor. ne münasebet? herkese kibar davranalım diye düzeltiyorum. ya ceren, 2 kez bisiklet çaldırdım güvenlikli apartmanda ve kilitli haldeyken. mevzular böyle.

      Sil
    3. tabi bazı şeyleri karikatürleştirerek anlatıyorum. volkan da o kadar odun değil aslında. ama çocuklar hemen sözleri uçlarda duymaya müsait. genelleştirmeler, kesinlikle hata.

      Sil
    4. Ahahah enişteme odun demedim yaaa, çoğumuz zaten iletişimde genelleme yaptığımız için sorunlar yaşıyoruz, sadece siz değil. Ben de çok yapıyorum ağzımdan "sen böylesin şöylesin" çıkmaya çok hazır, halbuki "senin davranışın şöyle, bu davranışın beni kırıyor" vs gibi kişiye değil davranışa yönelen ifadeler kullansam zaten karşımdaki savunmaya geçmeyecek, iletişim daha açık olacak..
      wow hem de çocuk bisikleti çalınıyor?! karaktersizliğe bak.

      Sil
  3. "icinden geliyor" ay Ceren cok yasa; gul gul fena oldum...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Geliyor valla.. Gözleri parlıyor birine hatta kendine acı çektirirken, böyle görsen ahhhh demesi bile zevkten mi acıdan mı bilemediğim yaralanmaları oluyor.. Bir psikopat kolay yetişmiyor ahahahha

      Sil
    2. Ya asıl sorunu kaçırmışım, altta Nikki de yazınca algıladım, hayır bence sinirle saldırmak ile gülerek saldırmak çok aşırı farklı değil çünkü gülerek saldırmakta da "dikkat çekme, ilgiyi üstünde toplama" isteği var ki bu da tamam bir sadistlik kadar olmasa da kiişlik problemine dönüşebilir..

      Sil
  4. acı çektirdikten sonra öpmesi, çiçek bulup getirmesi djfhhf karakterle alakalı bir şey sanırım, kuzenimde 5-6 yaşına kadar benzer sadistlikler vardı, vurma itme çekme ısırma sonrasında gülme falan. kendi kendine düzeldi. kasım'da 7 olacak. şu sıralar yazı mortal kombat oynayarak geçirmesi ve youtube'da neymar golleri izlemeyi sevmesi dışında bir sıkıntısı yok. gerçi futbol okuluna gönderdiler 2 aylığına, o enerjisini atmasına yardımcı oldu, ondan bu kadar psikopat değil belki. bilemeyeceğim.

    bully'lenmiş tarafta olunca madalyonun öbür yüzünü anne olarak yaşama olasılığı beni çok korkutuyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ahaha Dexter'ın önünü aldınız yanş, darısı başımıza..
      Spor kesinlikle çok önemli, bizim mahallede hockey çok revaçta baya Avrupa finallerine falan katılıyor mahalle takımı ve bence Lukas yapısı ve kişiliğiyle ideal bir aday, başlatıcam ya seneye. Ya da Yeni Zelanda'da futbol oynatırım (takımı biliyosun?)

      Sil
  5. tatlim gozlemin eksik kalmis bence:D hem erkek hem kiz icin de durumlar ayni..her iki cins icinde tuttugunu koparan!, hazir cevap!, diklenmeyi dik durmak sanan, kendimi ezdirtmeyen! ,sen de kim oluyorsun ki bla bla ...cilik vs vs empoze ediliyor bence..sekil 1a benimkiler tatlim:D kizim tam bir zipir iken oglum tam bir muhallebi bebesi:)) evde tv de yok ama:D:D henuz gazete de yok tatlim;D
    kardes kavgasi mi dedim tatlim? o ne ola ki?;D;D;D
    siddet kelimesini de sadece sevgi kelimesi ile ayni cumlede duydum zaten;D;D;D siddetli sevgi olur sadece..baskada bir bilgim yok zaten:D:D;D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. hayatım sen baya eksiksin uzun zamandır.. çok özledim.
      3 çocukla bu tip "kız erkek farkı"mı "doğum sırası farkı" mı ikilemini ancak sen çözersin, haklısın bence de.
      Şiddetli sevgi.. Hmmm, tutku yani.. Hatıralarımı zorluyoruuum ahahaha şaka şaka, erkeklere odun demek için yazmışım gibi oldu şimdi koca yazıyı :D

      Sil
    2. mint, bitkisel hayatta tatlim:D bakalim alternatif tip sifa olabilecek mi?;D next session tatlim..yakinda:D;D

      Sil
  6. Benim kedi de vardı ama babası şaka maksadıyla ısırdığı için oldu. O kadar söyledim ama dinletemedim. Çocuk boşu boşuna sinirli gözlerime vs. maruz kalıyor. Başkasına yapmadı çok şükür, anlatıyorum devamlı. Gerçi çok uzun süredir yapmıyor

    Başka bir çocuğa yapmış olsa gerçekten çok üzülürüm ve kesinlikle belli ederim. Açıkçası çocuğumu bundan alıkoyacak şeyleri denerim. Benim çocuğuma yapılacak olsa da çok üzülürüm, öylesine bir özür dilenmesini hazmedemem. Net!

    Bence, insanlar bilinçli bir şekilde çocukları zarar verdiğinde kızmıyorlar. En azından burada gördüğüm bu. Ve ben bu duruma aşırı derecede sinirleniyorum!

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çocuklarına zarar verildiğinde inanılmaz sinirlenip, kendi çocukları zarar verdiğinde tepkisiz kalan hatta gizlice "güçlü çocuk" diye sevinenler mi? Sapıklar..
      Kedi nasıl ya ben orda takıldım kim öldürdü, kedinin babası mı, ay ne oldu anlamadım :(((

      Sil
    2. Ay kedi benim çocuk ya :D

      Sil
  7. merhaba benim oglum 4,5 yasinda 4 ay kadar once amerikaya tasindik daha once capetown da yasiyorduk.2,5 yasinda capetown da krese basladi ve 2 kere oyuncak kavgasi haricinde bir olay yasamamistik ama burda okula basladigindan beri eylul 1 de basladi bu arada 3 olayi yasadik ustelik sonuncuda ogretmene zarar verdi.zarar veren cocugun annesi olmak korkunc cok utandim ogretmeninden ozur diledim cok ciddi bir sekilde yaptiginin kabul edilemeyecek oldugunu anlattik babasiyla beraber ama okula resmen allahim ins bir olay cikmamistir diye diye gidiyorum yasindan mi kaynaklaniyor tasindigimiz icin mi tepki veriyor bilemiyorum konusturmaya calistigimizda ben bu konulari konusmakta iyi degilim ozur dilerim bir daha yapmayacagim diyip basindan saviyor bizi resmen. bu hafta da olaysiz gecmezse oyun terapisine gitmeye karar verdik ama siz neler tavsiye edersiniz ceren onerilerini duymak isterim

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Taşınma kaynaklı olduğunu düşünüyorum. İmkanınız varsa işi gücü bırakın, onunla birebir zaman geçirin (contakids ya da anne babayla bedensel aktviteler türü daha fiziksel bir ilgiyi tavsiye ederim). Oyun terapisi de çok mantıklı. Amerika'da mutlaka rehberlik gelişmiştir, okulla birlikte çalışırsanız ve çocuğa okulda ekstra ilgi alırsa (caregiver biraz daha çocuğa özel çalışırsa bir süre) okula daha çabuk alışır ve bu sorunlar da biter gider. Endişelenmeyin. 4,5 yaş için arkadaşlarından ayrılıp yeni bir ortama girmek çok büyük sıkıntı (ben bu yüzden sırf, bu hafta cennet gibi bir eve taşınmaktan vazgeçtim mesela çünkü kızımın tek sosyal çevresi okul ve mahalle arkadaşları ve normalde çok içine kapanık, son 1 senede çok açıldı ve geri dönüşten korktum açıkcası) kolay gelsin!

      Sil
  8. Parka gittiğim saatleri bile hesaplayarak gittiğim zamanlar aklıma geldi. Kreşe resmen panik atak seviyesinde kalp çarpıntısı ile gidiyordum. 6 aylıkken başlayıp 3 yaşında son bulan vurma itme ve ısırma huyu sonucunda eğer hala aklımı yitirmediysem sizinde yazınızda belirttiğiniz evde bu tip davranışlar görmüyor oluşuna sığınışımdı. Ama yaşadığım süreçte ki utancım ve diğer çocuğun ailesinin yerine kendimi koymalarım hala içimde bir yerde. Düşündükçe içim hala sızlıyor. Sonuç olarak benim vahşi küçük kuzum emek ve çabalarımıza karşılık verdi. Ama sabretmek cidden çok zordu.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben sadece 3 yaşında son bulan kısmını okudum :D Umut ışığı! Çok teşekkürler..
      Bir de "aaa neden yapıyorsun çocuğum" diyip "ay hiç huyu değildir ilk defa yaptı" ayağına yatmak içimden geçmiyor mu! :D Yapamadım daha :D

      Sil
    2. Aslında kreşe ilk başladığında içimden hep böyle demek geliyordu. Hatta bazen benim çocuğum olamaz ben nasıl anneyim acaba hamileyken arada ben ne yaptım yahu dedim çocuk bunları mı hissetti gibi aklımda uçuşan deli düşünceleri de eklersek kreş müdürünün siz ne yaptınız sihirli değnek değmiş gibi oldu oğlunuz dediğinde verdiğim cevabı yazayım. Hiçbirşey. Davranışı kabul ettik ve sabrettik. Birde dışarıdan asla mahrum bırakmadık ama kuzen akraba arkadaş park vb görüşmeleri pozitif ve keyfinin iyi olduğu saatlere ayarlayıp kısa tuttuk. Hepsi bu. Hoşgeldin sihirli 3 yaş beraberinde getirdiğin öfke nöbetleri kabulümüz yeterki kendini kaba kuvvetle ifade etme :) :)

      Sil

Anonim yani isimsiz ya da rumuzsuz yorumlara, hakaret, belirli bir gruba karşı ayrımcılık ya da ırkçılık içeren yorumlara, en önemlisi de yanlış bilgi ya da yönlendirici (melisiniz, malısınız'lı) yanlışlar içeren yorumlara BU BLOGDA YER YOKTUR. Bu davranışları yapan kişiler, genel huzurumuz için engellenecektir. Teşekkürler!

Blogger tarafından desteklenmektedir.